Aangrijpende en herkenbare docu bij 2Doc. “Man in de knoop”

Omdat mijn man om 4.30 uur opstaat smorgens gaan we in de regel vrij vroeg naar bed.
Vaak blijf ik dan nog lang tv kijken.
Zo ook gisteravond.

Ik ben alleen, met Luna naast me en ik zit een beetje te zappen.
Op Nederland 2 begint net een documentaire, en ik kijk even wat het is.
De titel “Man in de knoop” wekt al gelijk mijn interesse en ik blijf kijken.
Het blijkt te gaan over drie vrouwen waarvan de man zelfmoord heeft gepleegd. Het valt me snel op hoe sterk deze drie dames zijn.

Van alle drie de verhalen vallen me veel zaken op die heel herkenbaar zijn. Het minderwaardigheidsgevoel bij de een en de ander het niet kunnen/durven praten.
Natuurlijk zijn er ook veel dingen op die bij mij niet spelen, en daar mag ik me dan weer gelukkig om prijzen.
Bijna dagelijks komen de gedachte van zelfmoord bij me op, tegelijk weet ik inmiddels dat het bij mij niet snel zal gebeuren.
Sommige mensen hebben een automatische rem zei een van mijn psychologen eens. Ik blijk zo’n rem te hebben.
Meerdere malen heb ik heel dicht bij zo’n punt gestaan. Maar altijd als ik op het punt kom werkelijk een zelfmoordpoging te ondernemen komen twee gezichten in me op, en dat zijn mijn dochters.
Iedereen in de wereld is in mijn gevoel op zo’n moment beter af als ik weg ben, behalve mijn kinderen. Een andere biologische vader kunnen ze niet krijgen, dus ook geen betere. Als vader wil en moet ik alles er aan doen dat zij gelukkig zijn en dat ik ze ook bescherm waar ik maar kan.
Ik moet eerlijk zeggen dat als ik die rem niet had gehad, ik allang niet meer op deze wereld was geweest.
Ik ben dan ook dankbaar dat die rem er voor me is, want er zijn ook heel veel momenten in mijn leven dat ik nog 100 jaar wil leven.

De drie mannen in de reportage hadden die rem blijkbaar niet of zaten er nog veel verder doorheen dan ik.
Ze laten alle drie een heel sterke vrouw achter, die hun verhaal vertellen.
Bij die verhalen valt me op dat geen van de drie een afscheidsbrief achter hebben gelaten.
Ik heb in de tijd dat het veel meer speelde als nu, zelfs voor iedereen een aparte brief geschreven.
Ben daar weken mee bezig geweest. Tijdens het schrijven zijn toen heel wat tranen gevloeid bij me.
Maar ook daar kwam die rem gelukkig weer. Ik heb nooit de brieven compleet af gemaakt, puur omdat ik dan het gevoel kreeg dat als ik ze af zou hebben dat de reden om door te gaan met leven weg zou zijn.

Ik wens deze drie zeer sterke vrouwen heel veel sterkte. Hun verhaal hebben mij ook een extra reden gegeven om door te vechten.
Soms kan ik jaloers zijn op iemand die zelfmoord heeft gepleegd, en voel dan mijn eigen zwakte het niet te kunnen.
Tegelijkertijd ben ik dolblij dat het nooit zover is gekomen, want ik maak nog steeds heel veel mooie momenten mee.

U kunt de zeer indrukwekkende documentaire terug zien op:

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2018/september/man-in-de-knoop.html

 

Geef een reactie