Alstublieft therapeuten, neem mijn gevoelens serieus

Een aantal jaren geleden zat ik in een groep bij een driedaagse deeltijd therapie.
Door een eerdere opmerking van mij over mijn doodswens, zijn er een paar groepsleden die grote moeite met mijn eerlijkheid hebben.
Mijn eerlijkheid gaat dan niet ten op zichten van anderen, maar zuiver over mijn gevoelens.
Ik heb mijn doodswens blijkbaar op een verkeerde manier verteld, waardoor ook de therapeuten er geen raad mee weten. Dit maakt het functioneren in de groep er niet makkelijker op.

Minderwaardigheidsgevoel

Met vallen en opstaan probeer ik 9 maanden vol te maken, maar het wordt steeds moeilijke. Soms kan ik het niet meer handelen, en dan komt er een confrontatie, en/of ik loop uit de situatie weg en neem de trein om naar huis te gaan. Helaas is er geen therapeut die echt kan doordringen in mijn hoofd en gevoelens, met als gevolg dat ik me steeds eenzamer ga voelen.
Het gevolg van dergelijke gevoelens wakkeren bij mij het minderwaardigheidsgevoel steeds verder aan. zoals de gedachte: “Zelfs therapie kan ik niet voor elkaar krijgen, als een therapeut mij niet begrijpt, en ondersteunt dan moet ik wel een heel waardeloos figuur zijn”

Homo

Na zes maanden vechten tegen mezelf, de eenzaamheid en alles om me heen, gebeurt er een incident dat me diep van binnen raakt.
Een van de groepsleden werd op het matje geroepen want de staf was gewaarschuwd dat zij iemand een homo had genoemd.
Ze zat al een tijdje bij ons in de groep en ikzelf als homo weet dat ze totaal geen problemen had men homoseksualiteit. Ook het feit dat er geen hoor en weder hoor werd gedaan verbaast me, en maakt me boos. (later bleek ook dat het geheel niet klopte, en moest de staf de waarschuwing in trekken).

Gediscrimineerd

Maar in mijn hoofd is het kwaad geschied. Als het woord homo genoeg is om iemand een officiële waarschuwing te geven, waar sta ik dan als homoseksueel. Ik voel pijn, verdriet en verraad. Wat doe ik nog in die therapie als ik hier niet homo mag zijn. Voel me ook gediscrimineerd, een gevoel dat ik nooit zo gehad, en ervaren heb. Ik voelde me al niet welkom, maar dit maakt het niet beter.

Wat doe ik hier

In de groep is het hele incident een behoorlijk issue. Veel wordt er over gepraat, alleen als ik zeg dat ik het erg pijnlijk vind, en me gediscrimineerd voel, worden de staf en de therapeuten boos. Ik mag hen niet beschuldigen van discriminatie. Maar ja zo voel ik het nu eenmaal en het doet pijn, en niet zomaar pijn maar het raakt me echt diep van binnen. Precies op een plek op waar ik gevoelens moet uiten mag het niet. Eerst de doodswens die ik niet mocht vertellen, en nu het gevoel van discriminatie.  Wat doe ik in vredesnaam in zo’n instelling en therapie.

Waar blijf ik met mijn gevoel?

Achteraf verbaast me echter het allermeest dat van de psychiater, psychologen en sociotherapeuten, niemand is geweest die me gevraagd heeft, waarom ik dat dan zo voel, en of men mij er mee kan helpen. Het enige wat je hoort, is dat het niet waar is. De instelling discrimineert niet, en daar heb ik me maar bij neer te leggen. Ik mag hen absoluut niet zwart maken.
Maar waar blijf ik dan met mijn gevoel? Ik voel me echt gediscrimineerd, en ik kan er geen kant mee op.
Met het pijnlijke gevoel is nooit wat mee gedaan verder. Ik heb het maar over de muur gegooid die ik opgebouwd heb, en gevoelens uitgezet. Daar liggen nog veel meer dingen.

Vragen

Maar ik blijf met veel vragen zitten, zoals:

  • Waarom zijn er zo weinig therapeuten die echt luisteren naar de patiënten?
  • Waarom is er geen enkele therapeut geweest die me gevraagd heeft waarom ik dat zo voel?
  • Hoe kan het dat je als therapeut kan zeggen dat ik het niet goed voel?
  • Hoe kan je iemand zo in de steek laten?
  • Hoe kan je een patiënt in de ggz, die al suïcidaal is zo laten zakken?

Mes in mijn rug

Bij het eerste gesprek bij de volgende therapie kwam het op dit issue, en de psycholoog antwoorden dat hij de psycholoog van de instelling kent en zeker weet dat die niet discrimineert.
En daar stond ik weer met een gevoel van een mes in mijn rug. Maar daarover in een ander blog meer

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
1Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie