Ik ben de Volkskrant dankbaar

Ik dank de Volkskrant op mijn blote knieƫn.
50 Jaar ben ik er van overtuigd geweest dat ik misbruikt ben. Maar dat is dus helemaal niet zo zegt de Volkskrant. Want zo melden ze seksueelmisbruik vergeet je niet.
Van het misbruik kan ik me bijna niets meer herinneren. Ik hoop niet dat er door dat kleine beetje dat ik me nog wel herinner, de Volkskrant nu zegt dat ik wel misbruikt ben.

Medelijden met de “dader”

Wel erg lullig dat er een heel politie rapport ligt, en dat de dader veroordeelt is.
Misschien kan hij een schadevergoeding eisen. Tenslotte heeft hij volgens de Volkskrant helemaal niets gedaan.
Hoe gek het ook klinkt, maar ik voelde me al lichtelijk schuldig naar de dader. Maar dat is nu nog veel meer helaas.. Ook vind ik het nu verschrikkelijk wat ik mijn ouders en andere in de familie heb aangedaan. De pijn die ik hen bezorgd heb door te vertellen dat ik misbruikt ben. Allemaal onzin geweest zegt de Volkskrant nu.

Politie Dossier

Toch hoe langer ik er over denk, hoe meer ik in de war raak.
Jaren geleden werd mij door een arts verteld, dat het wel eens belangrijk zou kunnen zijn als ik het misbruik weer naar boven liet komen. Alles terug halen wat er toen gebeurd is, en het dan verwerken. Ik dacht toen slim te zijn, en ben naar het politie bureau gestapt en gevraagd of ik het dossier zou mogen inzien. Ze hebben het opgezocht, en na vele jaren bleek het dossier er nog te zijn. Ik mag het inzien, werd gezegd, maar vanwege de ernst van de zaak, moest er een hulpverlener bij zijn.
Nu blijkt volgens de Volkskrant dat het dossier kan worden weggegooid. De dader kan het misschien gebruiken om mij aan te klagen.

Andere therapie en nieuw talent

Ik realiseer me dat ik mijn hele leven anders moet gaan inrichten, en therapie moet gaan zoeken om te gaan kijken hoe ik met dit enorme probleem moet omgaan.
Ten eerste ben ik niet misbruikt zegt de Volkskrant, maar ik heb ook een ander probleem. De Volkskrant zegt eigenlijk dat ik iemand ben die gigantisch kan liegen, en zelfs politie, psychologen en rechters in mijn leugens kan laten geloven. Misschien moet ik daar dan ook de Volkskrant voor bedanken. Ik blijk talent te hebben dat ik nog niet wist. Ik kan verhalen vertellen, en zelfs de rechterlijke macht raakt er van overtuigd. En dat kon ik al in mijn tienerjaren, zo blijkt nu.

Leugenaar en aansteller

Maar alle cynisme even laten voor wat het is, Het heeft me behoorlijk geraakt.
Ik lees niet alle berichten meer over misbruik, en zo verslaafd als ik was om alles te zien en te lezen over misbruik, ben ik nu even in een periode gekomen dat ik het een beetje aan het mijden ben.
Maar door te zeggen dat als je het niet meer zo kan herinneren, het dan ook niet gebeurd is, is een redenering die mij in een hoek drukt van leugenaar en aansteller.

Ik ben blij dat ik geen abonnement heb op de Volkskrant, dan hoef ik het ook niet op te zeggen.

 

 

Geef een reactie