Dat verdomde minderwaardigheidsgevoel

Het was een rare dag gisteren.
Door een opmerking van iemand op twitter realiseerde ik dat mijn zus jarig was.
Met haar heb ik inmiddels meer dan 2 jaar geen contact meer.
Ze heeft veel voor mij gedaan, maar helaas heeft ze besloten ( ik heb het gevoel door druk van de familie) om geen contact meer te willen.
Het zijn dingen die ik in mijn leven wel meer heb meegemaakt en die ik geleerd heb te accepteren. Hoe moeilijk het soms ook is.

Het zijn wel de dagen waar mijn “zie je wel” gevoel overheerst.
Zie je wel: ze moeten me niet omdat ik een klootzak ben, slecht en veel minder dan de ieder ander die ik ken.
Mensen willen niets met me te maken hebben, en ik neem altijd de verkeerde beslissingen.
Die gevoelens zijn op verjaardagen e.d. van familie moeilijk weg te nemen.

Gelukkig was er in de avond een kijkdag bij het zwemmen van mijn kleinzoon.
Ik kan me dan met mijn fototoestel als masker, redelijk gelukkig voelen.
Natuurlijk zijn er ook andere grootouders, en dat maakt het dan weer erg moeilijk. Ze zijn t.o.v. mij heel vriendelijk en aardig, maar het feit dat ze er zijn, dringt mij alweer naar de achtergrond. Tenslotte zijn zij veel belangrijker voor de kleinkinderen dan ik.
Als ik zo rustig achter mijn toetsenbord zit weet ik dat het allemaal “maar”gevoelens zijn, maar helaas voelen die gevoelens op die momenten als de echte waarheid.

Na het zwemmen stonden we met zijn alle te wachten buiten tot de kleinzoon naar buiten kwam. Hoe trots was ik dat hij rechtstreeks naar mij rende en in mijn armen vloog.
Aan die trots kwam snel een eind toen hij vroeg of we allemaal mee naar hun huis gingen.
Gelijk vliegen dan de gedachtes weer door mijn hoofd. Dan zit ik daar als 2e hands opa, want met de ander hebben ze veel meer contact. Dan voel ik me weer zo eenzaam en alleen, enz enz.
Daardoor is de kans dan weer groot dat ik verkeerde indruk wek of verkeerde reacties geef of nog erger, dat ik heel boos word om een of andere stomme reden.

Het resultaat is dan dat ik niet meega, wat voor de kinderen en mijn dochter zeker niet altijd leuk en makkelijk is.
Maar ik kan niet anders. Ik heb zoveel geprobeerd in het verleden, en ik ga me er dan alleen maar ongelukkiger door voelen.
Soms omdat ik dingen gezegd heb die (naar mijn gevoel) bij andere verkeerd kan vallen, soms door gewoon helemaal niets.

Het minderwaardigheidsgevoel, kan soms een heel groot obstakel zijn in mijn leven.
Ik heb er mee leren leven, maar is zeker niet makkelijk.
Gelukkig besef ik wel dat het bij mij ligt, en dat over het algemeen de andere mensen er niets aan kunnen doen.

 

 

Geef een reactie