De tirade van een therapeut is de beruchte druppel

Ik ben niet op mijn best. Dingen knagen aan me en ik kan ze niet van me afzetten. Zoals mijn laatste dag in de drie daagse deeltijd, Toen ik een pijnlijke ervaring had met een therapeut. Zo’n ervaring die ik niet meer mee wil maken

Die laatste dag is eind 2014, Ik ben al 7 maanden in therapie op die driedaagse deeltijd. Het gaat stroef en moeilijk. Praten over mijn verleden is sowieso moeilijk. Ik heb inmiddels al zoveel opgekropt, en achter de muur gegooid die ik om me heb, dat ik bang ben als ik begin te praten ik niet meer kan stoppen.
Al dagen lig ik ook al overhoop met de staf en de sociotherapeuten. Door een voorval dat ik al eerder beschreef (zie link) voelde ik me gediscrimineerd, en heb ik veel moeite de therapie vol te houden. Het wordt me niet in dank afgenomen, dat ik dat ook aangeef, en ik voel een bepaalde vijandigheid naar me toe.

Nieuwe therapeut

In het begin met een nieuwe therapeut moet ik altijd erg wennen. Als het niet echt klikt zie ik snel alleen maar het negatieve, en dat kan ik moeilijk van me afzetten.
Door zwangerschapsverlof van een van de sociotherapeuten, is er een vervanger aangesteld. Vanaf dat hij de eerste keer aan een sessie meedoet, voel al geen klik met hem. Maar ja, je hebt geen keus in zo’n groepstherapie. Nadat ik te horen heb gekregen dat ik niet over mijn doodswens mag praten, is het al helemaal moeilijk om mijn ware gevoelens te uiten, zeker met een therapeut erbij die ik net ken.

Tirade van een therapeut

Op een vrijdagmorgen, als ik al 7 maanden mijzelf door de therapie geworstel, is er een sessie met die vervanger. Blijkbaar is de groep niet open genoeg, en hij valt uit naar de groep. De groep is de slechtst meewerkende groep van de deeltijd. En we moeten meer luisteren naar de therapeuten. Natuurlijk valt de hele groep stil van de schrik. Als hij is uitgeraasd zegt hij, zo nu gaan we verder. De verbazing is groot. Ik vraag hem of hij werkelijk denkt dat mensen na zo’n tirade wel het achterste van hun tong durven te laten zien. Nou dat is niet het goede moment.  Ik krijg van alles naar mijn hoofd geslingerd. Ik was het meest negatieve van de deeltijd, en er zal niets van mij terecht komen. Er wordt zoveel voor me gedaan door de staf, en ik ben alleen maar negatief.

De beruchte druppel

Dat moment is voor mij de beruchte druppel. Voor de zoveelste keer word ik aangevallen en vernederd door de staf van de instelling. Het gekke is dat ik niet eens meer boos kan zijn.
Dit werkt niet meer voor mij. Ik klap mijn map dicht, en zeg dat het voor mij genoeg is geweest en ik met de therapie stop. De therapeut zegt dat hij dat goed vindt, ik sta op en ga weg. Een van de groepsleden komt me achterna, en we wandelen samen door de tuin. Het heeft geen zin meer om er verder over te praten, mijn besluit staat vast. Als we teruglopen komen we een andere sociotherapeut tegen, zij zegt dat ik moet leren open te zijn, en te praten. Ik heb antwoord er maar niet op.

Afscheid

Ik heb nog even met een andere sociotherapeut gesproken, maar mijn beslissing staat vast, en natuurlijk houden ze elkaar ook de hand boven het hoofd.
Daarna neem ik afscheid van de groep en ga naar huis. Aangezien ik ook slaap op het terrein van de instelling, heb ik op maandag mijn spullen opgehaald en de sleutel ingeleverd. Er is na dit voorval nog een kort contact geweest met de instelling, beetje aangedrongen door mijn huisarts om toch te proberen dingen goed af te sluiten. Helaas heeft ook dat niets meer uitgehaald om me beter te voelen. Ik ben zeven maanden in therapie geweest en voel me slechter dan ooit. Hierna is er nooit geen contact meer geweest tussen de instelling en mijzelf.

Ik heb daarna toch nog één andere therapie geprobeerd, maar ook die moeten stoppen door een probleem met een therapeut. Maar daarover meer in een andere blog.

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie