een explosief duiveltje dat persoonlijkheidsstoornis heet

De mensen die mij de laatste jaren hebben leren kennen, weten vaak niet dat er een explosief duiveltje dat persoonlijkheidsstoornis heet in me zit. Dat komt hoofdzakelijk doordat ik mij terug getrokken heb uit veel sociale bezigheden. Hierdoor heb ik veel minder stress en kan ik me terug trekken als ik het nodig heb. Mijn wereld is daar best wel klein door geworden, maar daardoor veel minder stress, en een rustiger leven.

Luna begroet graag mensen

Natuurlijk zijn mijn psychische problemen daarmee niet weg. Heel af en toe gebeurt er weer iets waardoor ik ineens weer met mijn neus op de feiten word gedrukt.
Zoals gisteren: Loop ik lekker met Luna te wandelen, komt er een jonge dame aan, die aan het trimmen is.
Luna loopt netjes aan de riem, maar wil graag alle mensen even ruiken. Zo loopt naar hen toe en draait dan als ze er bijna is weer om, en loopt verder.
Natuurlijk besef ik ook dat niet iedereen daar van gediend is, dus als er iemand komt houd ik haar eerst kort tot ik reactie zie van de ander. Vaak is een lachje of vriendelijk woord naar Luna aanleiding genoeg om de lijn wat te laten vieren zodat ze even een aai kan krijgen.

Ik flipte weer helemaal.

In dit geval begon de trimster al van te voren te wijzen naar Luna, en riep: “houd die hond bij je”. Dat triggerde me al behoorlijk, want Luna liep naast me en aan de riem. Dus ik vraag waar ze het over heeft want er is niets aan de hand. Tot ze zei dat de hond er vals uitzag. Vroeger zou ik denken van “achterlijk mens” en doorlopen, maar nu niet meer.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik allemaal tegen haar heb gezegd, maar er zal niet veel moois bij gezeten hebben. Dus flipte ik weer helemaal.
Die uitbarstingen zijn bij mij gelukkig alleen verbaal zijn. Maar ze komen soms zo agressief over, dat mensen er bang van worden.

Ik denk dat ik dat nodig heb

Nu heb ik met haar niet zoveel medelijden moet ik zeggen, want ik vind het nog steeds een bezopen reactie, als een hond netjes aan de lijn loopt, en niet op haar reageert. Maar het laat mij weer even met beide voeten op de grond staan.
Ik denk ook wel dat ik dat nodig heb. Als alles lekker rustig is in mijn bezigheden, denk ik snel weer de wereld wel aan te kunnen.
Op dit soort momenten besef ik dat ik moet uit blijven kijken, maar ook dat ik goed doe op de manier zoals ik het heb aangepakt.

Geen therapie meer

Therapie heb ik lang genoeg gehad, en is aan mij niet besteed. Mijn ervaringen met therapeuten in het algemeen zijn niet zo goed, dus daar heb ik niet meer zo’n vertrouwen in. Maar ook mijn leeftijd speelt een rol daarin. Jaren zijn verloren gegaan aan therapie, waar ik maar heel weinig aan gehad heb, en in sommige gevallen zelfs slechter van ben geworden. Ik ben nu 62 en wil niet nog meer tijd verspillen.

Nee het gaat goed zoals het gaat. Soms even met de beide voeten op de grond komen, en realiseren dat het duiveltje, dat persoonlijkheidsstoornis heet, er nog steeds in zit.

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
2Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie