Een wildernis vol ergernissen

Sinds een aantal weken staan er steeds een aantal auto’s (van mensen die op visite zijn bij buren een paar deuren verder) op onze parkeerplaats.
Niet dat we een vaste plaats hebben, maar ik wil mijn auto nu eenmaal graag bij ons voor de deur hebben staan. Ik erger me groen een geel er aan. Waarom vragen de bewoners niet gewoon aan hun dagelijkse visite om de auto aan de overkant te zetten, daar is altijd plaats genoeg.
Ook erger ik me dood aan de loslopende honden in een laantje, waar ik altijd met Luna kom.
Je kan je hond toch gewoon aan de lijn houden?!

Ergernissen waar ik vol van zit.

Het zijn ergernissen die eigenlijk m.i. belachelijk zijn.  Waar maak ik me druk over? Dat ik de auto 5 meter verder moet zetten. Nou en?
Ook de loslopende honden. Op die plek liet ik Luna ook altijd los, tot ze aangevallen werd. Nu ben ik bang, en zouden anderen de hond niet mogen loslaten. En dat zijn maar twee voorbeelden van ergernissen die mijn leven moeilijker maken.

Ik zie en weet het

Het zijn van die dingen in mijn leven die vaak gebeuren. Druk maken om helemaal niets.
Het gekke is dat ik dat ook zie, en weet. Ik zeg dan tegen mezelf dat ik me niet zo aan moet stellen. Maar het wordt er maar niet minder op. Steeds als ik denk van daar staat weer een auto op “mijn” plaats, of daar loopt weer een hond los, roep ik mezelf tot de orde, en zeg tegen mezelf dat ik me niet zo druk moet maken. Maar als ik eerlijk ben helpt dat niet echt. Nee juist het tegenovergestelde gebeurd vaak. Ik ga mijzelf ergeren aan mijzelf en is het weer een teken wat voor een raar figuur ik ook ben.

Ondanks therapieën

Zoveel therapieën gehad, zoveel deskundigen psychologen en psychiaters die zich met mijn problemen hebben bezig gehouden, en niemand heeft het eruit gekregen.
Zo vaak erg ik me aan dingen waar ik zelf eigenlijk niets mee te maken heb. Het feit dat ik me de laatste jaren behoorlijk heb terug getrokken in mijn eigen wereldje, maakt dat ik me minder erger, om het simpele feit dat ik minder dingen zie.

Geen uitbarstingen

Ik ga ook zeker niet verder met mezelf afzonderen. Het kleine beetje wat ik nog heb houd ik, en ik heb Luna extra genomen om toch naar buiten te moeten.
Daarbij zal ik mijn ergernissen gewoon moeten slikken. Het enige waar ik altijd bang voor ben zijn mijn emotionele uitbarstingen. Ik moet heel erg uitkijken om niet ruzie te maken met die buren, of een hondenbezitter. Zeker niet omdat ik het zelf een belachelijke reden vind.

Luna laat het me zien

Ook hierin helpt Luna me. Luna blaft vaak, soms zonder enkele aanwijsbare reden. Ik zeg dan ook heel vaak tegen haar dat ze zich niet zo druk moet maken om niets. Word je alleen maar moe van. Gelijk realiseer ik me dat ze mij een spiegel voorhoud, en krijg ik het antwoord in mijn eigen gedachte terug. “Dat moet jij nodig zeggen”  🙂

Geef een reactie