Eindelijk weer tranen

Ik zit rustig te kijken naar een serie op Netflix, en er is een scene dat een vrouw overlijdt, het verdriet van de mensen die dichtbij haar staan is groot.
Ze ligt op bed, en haar vriend houdt haar hand vast als ze inslaapt. Langzaam komen alle vrienden één voor één bij haar langs, en vertellen haar hoe erg ze gemist zal worden.

Opeens voel ik de tranen over mijn wangen lopen. Het verrast me, want het is heel lang geleden dat ik (waar dan ook over) kon huilen.
Niet tijdens films maar ook niet met ingrijpende dingen in mijn leven.
Het is al een paar jaar geleden dat ik echt kon huilenen ik had dan ook eigenlijk niet verwacht dat het bij zo’n scene zou gebeuren.

Maar ik ben er eigenlijk wel blij mee. Soms vind ik het heerlijk als ik alleen ben om maar eens echt uit te huilen.
Ja je leest het goed, een man van in de 60 die het soms heerlijk vindt zijn emoties de vrije loop te geven.

Als ik terug kijk de laatste paar jaren zijn er toch best wel de emotionele zaken gebeurd.
Neem het overlijden van mijn jongste zusje. Ik had er dan wel al 20 jaar geen contact meer mee maar toch.
Het niet naar de begrafenis kunnen, en dus niet echt afscheid kunnen nemen was best moeilijk. Maar tranen waren er niet.
Om er niet de hele dag mee bezig te zijn, ben ik die dag met mijn man naar de stad gegaan. En het lukte wonderwel om die gedachtes te parkeren.

Voor sommige zal het heel hard klinken, om niet naar de begrafenis van je zus te gaan, maar ja als ze je al 20 jaar niet willen zien dan is die familieband er niet meer zo.
Daarbij wilde ik absoluut niet dat het me zou gebeuren om daar in tranen uit te barsten, want hoe je het draait of keert, het blijft je zus en je bent samen opgegroeid.

Maar ook het moment dat mijn oudste zus kwam zeggen geen contact meer te willen.
Ook toen heb ik het gewoon aangehoord en geaccepteerd. Voor haar was het emotioneel, en voor mij een beslissing die ik al eerder verwacht had.
Zij was nog de enige die contact wilde, dus het is niet makkelijk als ze dan komen zeggen dat ook zij afhaakt.

Nee tranen kwamen er niet meer.
Tot dus gisteren tijdens die serie. En ja ik ben blij dat er eindelijk weer wat tranen kunnen komen.
Het maakt dat het leven niet zo vlak meer is. Want waar verdrietige momenten kunnen komen, kunnen ook er ook weer top momenten zijn.

 

Geef een reactie