er was eens….

Hermie

Er was eens, heel lang geleden een mooi echtpaar in Nijmegen dat er achter kwam dat ze zwanger waren van hun vierde kindje.
In 1955 werd een jongetje geborenen en ze gaven hem dezelfde naam als zijn papa: Hermie.
Hermie had een gelukkige jeugd, kreeg nog een zusje en groeide op in een mooi katholiek gezin.

Muziek

Vader, broers, zus en ooms zaten bij dezelfde muziekvereniging. Het was dus ook een logisch gevolg dat Hermie ook de muziek in ging en leerde trompetspelen. Het werd voor hem een uitlaatklep waar hij veel gevoel in kon leggen.

Boze man

Maar er kwam een boze man in zijn leven die van alles met hem deed wat niet goed was. Het was een moeilijke tijd voor Hermie, concentreren op school werd steeds moeilijker, en na een aantal jaren kwam het er dan ook uit, vechten, spijbelen, geen huiswerk maken enz enz. Uiteindelijk resulteerde het in een heel slecht rapport en moest hij de Mulo verlaten. Niemand wist waarom het zo gelopen was, en Hermie hield zijn geheim diep van binnen.

(De man had hem namelijk wel duidelijk gemaakt dat niemand Hermie zou geloven, want de man was volwassen en had een vriendin. Ook nam hij andere jeugd mee om leuke dingen te doen, zoals naar de camping bv. Als Hermie zou vertellen wat er gebeurde, zouden die vriendjes nooit meer iets met Hermie te maken willen hebben, want hij had dan alles verpest.)

Er moest dus een oplossing gevonden worden, hoe nu verder. Een beroep kiezen en naar de LTS dan maar. Maar ja hij had geen idee welk beroep. Het enige beroep dat hij werkelijk kenden was dat van zijn vader, in de drukkerij.
Dus het grafische leven in. Het was niet zijn ideaal maar er moest iets gebeuren. Na twee jaar LTS, en net 15 jaar oud, ging hij het bedrijfsleven in.

Moeilijke tijd.

Het drong bij Hermie steeds meer door dat hij meer van jongens hield dan van meisjes, en dat maakte het er niet makkelijker op. Het geheim werd steeds groter. Uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke en kwam een deel van Hermie zijn geheim naar buiten. Het werd een hele moeilijke tijd. Mede ook omdat in die tijd zijn moeder erg ziek was.

De ouders reageerde op zich naar Hermie goed. ze waren niet kwaad, en maakte er gelijk politiewerk van. Maar erover praten ging niet. Het werd blijkbaar toch als een grote schaamte opgevat door hen. Ze zorgden dat de boze man zijn straf kreeg, maar met Hermie over het geheel praten konden ze niet. Hermie werd eenzaam en dacht dat als men er niet over praatte, het toch wel heel erg was, wat hij gedaan had met die man.

Hermie kwam in een nieuwe situatie terecht. Voelde alle schuld op zijn schouders. Zelfs dat die boze man gestraft werd, zag hij als zijn fout. Diepe eenzaamheid, en nog steeds een groot geheim, want het feit dat hij homoseksueel is kan hij nu maar beter niet meer vertellen.

Terwijl dit alles speelde kwam Hermie’s zestiende verjaardag. Moeder lag erg ziek in het ziekenhuis, en ook zijn vader was erg  ziek geworden. Precies op de dag dat Hermie 16 werd moest zijn vader met spoed naar het ziekenhuis worden gebracht.
Vader kwam redelijk snel weer thuis, maar helaas overleed moeder drie weken later.

Trouwen en scheiden

Dit alles droeg Hermie mee naar zijn volwassenheid. Homoseksualiteit was geen mogelijkheid in zijn gedachten, want dan zou hij echt iedereen en alles verliezen in zijn leven. Dus trouwen en kinderen krijgen en alles weg stoppen, dat zag hij als enige mogelijkheid. En zo geschiede.

De geheimen die hij meedroeg waren zwaar, en uiteindelijk kwam hij op zijn 25ste voor de eerste keer met een psychiater in aanraking. Maar Hermie was inmiddels getraind en ook bij de psychiater wist hij zijn homoseksualiteit te verbloemen. (Niet zo goed voor de therapie uiteraard).

Na een huwelijk van 17 jaar Werden de geheimen te veel, en kwamen ze ook naar buiten. Het was voor vele een moeilijke tijd. Hermie had, uit angst, er alles aan gedaan dat niemand maar in de gaten kon krijgen dat hij homoseksueel was. Dus voor velen in zijn omgeving kwam het als een volledige verrassing.

Uiteindelijk gebeurde waar hij al die jaren zo bang voor was. Familie, vrienden, sociale leven, alles viel weg.
Het was een zware strijd, maar uiteindelijk met steun van de kinderen kwam Hermie er weer redelijk bovenop.

Uiteindelijk kreeg hij weer een relatie. (nu met een man). Maar dingen blijven knagen en met heel veel werken zorgde hij dat zijn gedachtes naar alles wat er gebeurd is, niet de overhand krijgen.

Nooit opgeven

Ineens van het ene op het andere moment zat Hermie alleen thuis overdag. Man werken en de gedachtes en herinneringen vliegen door zijn hoofd. Wat is er toch allemaal gebeurd en waarom moet dat nu juist Hermie overkomen. Hermie heeft het gevoel dat alles fout gegaan is in zijn leven en dat het allemaal zijn schuld is. Waarom zou hij verder gaan en nog meer problemen voor anderen veroorzaken. Als Hermie weg is zijn ook de problemen weg, niet alleen voor hem, maar zeker ook voor anderen. Op die momenten komen zijn kinderen in beeld. Iedereen is beter af als Hermie weg is, behalve zijn kinderen. Als vader wil hij er altijd zijn voor zijn kinderen. Onvoorwaardelijk. En er is niemand die dat kan overnemen. Hermie is en zal altijd de enige echte vader voor hen zijn. Dus nee opgeven is geen optie.

Na dit alles heeft Hermie verschillende therapieën ondergaan. Helaas is een van de problemen dat als het Hermie teveel wordt, wordt hij boos en of gaat een heftige discussie aan, of zijn vermijdingsdrang komt naar boven en loopt hij weg. Hierdoor zijn therapieën niet helemaal afgemaakt.

Klein maar overzichtelijk

Inmiddels heeft Hermie wel een manier gevonden om met zijn problemen om te gaan. Belangrijk zijn voor hem, geen alcohol, en geen sociale verplichtingen als het niet strikt noodzakelijk is. Het maakt de wereld klein maar wel overzichtelijk voor hem.

En ja Hermie is natuurlijk diegene die deze blog schrijft. Doordat alles nu overzichtelijker is voor mij, kan ik met alles veel beter omgaan. Hierdoor kan ik ook deze blog schrijven.
Ik hoop dat de lezer in mijn berichten steun kan vinden, misschien herkennen in sommige problemen en wie weet heeft iemand iets aan de oplossingen die ik voor mijzelf soms vindt.

Reageren op een blog en/of deze pagina wordt zeer gewaardeerd. Soms kan het even duren voor ik antwoord omdat ik soms dingen eerst even moet laten rusten, maar antwoorden komen er zeker.

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
0Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

2 Comments

  1. Geweldig beschreven en ja zeer herkenbaar helaas. Maar niks anders dan dikke respect voor je hoe je doet zoals je doet. En je bent gewoon een geweldig mens!!

Geef een reactie