getrouwde hetero vader die de keuze maakt homo te worden?

Het valt me op dat er nog steeds mensen zijn die denken dat homoseksualiteit een keuze is. Er is zelfs aan mij gevraagd, waarom ik die keuze genomen heb.
Wanneer realiseren mensen zich, dat als je net als ik toen, getrouwd en vader van 2 kinderen bent, echt niet de keus maakt om homo te zijn. Ik vraag me dan af hoe die mensen zoiets voor zich zien.
Misschien denken ze dat ik op een moment aan tafel zit, en ineens denk: “Ik wil voortaan met mannen naar bed, want dat lijkt me leuk. En dan laat ik mijn gezin dat gewoon maar even weten” ?
Ook het misbruik wat ik heb meegemaakt, heeft mij geen homo gemaakt.  Als homo wordt je geboren net als hetero.

Een hetero-masker ophouden

Mijn hele leven heb ik mijn uiterste best gedaan om mijn masker van hetero man goed omhoog te houden. En dat is me ook goed gelukt moet ik zeggen. Mensen uit mijn omgeving hebben nooit iets gemerkt.
Toen ik eenmaal gescheiden was en alleen woonde, kwam ik er achter hoeveel energie dat gekost heeft. Ik was nog steeds bezig dat masker hoog te houden, ondanks dat het niet meer nodig was. Het is iets waar je bijna 24 uur per dag mee bezig bent. Je moet continu op je hoede zijn om geen fouten te maken, en dat niemand ook maar een vermoeden kan krijgen over je ware seksualiteit. Het moment dat zoiets dan ineens niet meer hoeft, valt het pas op dat het een deel van je leven is geworden. Je weet niet beter meer, dan dat je iets te verbergen hebt.

Uit de kast komen

Het moment dat ik uit de kast kwam, was toch een heel andere tijd dan nu. Meer dan 20 jaar geleden woonde ik in een kleine gemeenschap die veel van elkaar wisten.
Er waren niet veel mensen daar die bedachten dat het voor mij een moeilijke tijd moet zijn geweest. En homo en getrouwd en zolang in de kast.
Nee, er waren eigenlijk alleen beschuldigingen en roddels. Mensen die naar de overkant van de straat gingen, als ze me zagen, of gewoon hun hoofd omdraaide.

Veel kwijt geraakt

Nee als ik een keuze had gehad, was alles gebleven zoals het was.
Ik heb het grote geluk gehad dat mijn kinderen mij nooit iets verweten hebben. Tot op de dag van vandaag heb ik met hen, en hun gezin een heel goed contact. Dat is het allerbelangrijkste.
Verder is alle contact met familie, “vrienden” en bekenden toen gestopt. en heb ik mijn leven opnieuw moeten opbouwen. Achteraf gezien was het natuurlijk een moeilijke tijd, maar wel een waar ik geleerd heb te zijn wie ik ben. Ik hoefde niet meer bang te zijn mensen kwijt te raken. Als iemand mij niet kan nemen zoals ik ben, is hij/zij niet welkom in mijn kringen.

Ik kan mezelf zijn

Als ik op die jaren terug kijk, is er ook erg veel gebeurd. Inmiddels alweer 20 jaar samen met mijn echtgenoot, en drie prachtige kleinzoons. Buren hebben totaal geen probleem met de 2 mannen die in hun straat zijn komen wonen. Terug kijkend is het voor mij een hele goede beslissing geweest. Ik kan mezelf zijn, zonder daar mee te koop te lopen.

Maar een keuze om homo of hetero te zijn is er in mijn beleving niet.

Ik ben wie ik ben, en ik mag zijn wie ik ben.

Geef een reactie