het masker komt steeds vaster om mijn hoofd te zitten

In mijn laatste blog van er is er maar één schuldig, en dat ben ik vertelde ik over wat er gebeurde na het uitkomen van het seksueelmisbruik.
Voor die tijd waren er natuurlijk ook 15 jaren waar in ik mijn basis vormden. Helaas zijn er niet veel herinneringen meer gebleven van die kinderjaren. Zeker dat ik de de eerste 10 jaar van mijn leven niet meer weet, vind ik erg jammer. Ik vermoed dat het komt doordat ik op één of andere manier het hele misbruik heb geblokt in mijn hoofd. Ondanks dat er in de Volkskrant staat dat het niet kan (zie hier mijn blog daarover),  is het mij toch gebeurd. Ik weet nog weinig van die jaren. Dat het misbruik geblokt is vind ik niet erg, maar wel dat ik de goede herinneringen van mijn jeugd, en vooral die aan mijn moeder ook kwijt ben.

Dan maar werken

Wel zijn er enkele negatieve herinneringen, zoals de eenzaamheid, het niet kunnen vertellen en de problemen die ik veroorzaakte. Tot mijn tiende of elfde jaar was ik wel redelijk gelukkig denk ik. Dat hoorde ik echter terug van mijn oudste zus. Zij herinnerde mij als een lief mannetje dat weinig problemen kende. Hoe anders is het daarna geworden. Ik werd een moeilijke puber. Ging spijbelen, maakte geen huis of strafwerk en begon te vechten op school. Natuurlijk ging dat helemaal niet goed op deze school, en werd er dan ook op het eind van het schooljaar het advies gegeven dat ik met mijn vele onvoldoendes, beter naar een andere school kon gaan zoeken. Uiteindelijk werd het de lts, en twee maanden na mijn 15e verjaardag ging ik aan het werk.

Mijn hoofd slaat op hol

Maar op dat werk kwamen er weer andere beren op de weg. Het was 1970 dat ik begon, en de seksuele moraal in die tijd was heel anders dan nu.
Toen ik begon te werken had ik nog niets verteld van het misbruik wat toen nog gaande was. Maar op die werkplek vond men het heel normaal dat de collega’s elkaar uit de grap af en toe flink in het kruis grepen. Het was niet alleen pijnlijk, maar in mijn geval heel verwarrend. Intussen was ik er wel achter dat ik gevoelens voor jongens had, dat strookte al niet helemaal in mijn hoofd met het misbruik wat er gebeurde. Aan de ene kant weet je dat wat er met je gebeurd niet goed is, maar aan de andere kant heb ik wel gevoelens voor jongens. Dan gebeurd het ook nog dat volwassen mannen je ineens op het werk bij je kruis pakken, en iedereen daarom moet lachen.

Misbruik of normaal?

De verwarring in mijn hoofd was compleet. Van alles gaat er door mijn hoofd zoals:

  • Is dat misbruik dan wel misbruik, en niet heel normaal? Ten slotte vinden ze op het werk ook normaal dat ze elkaar in het kruis pakken.
  • Maar als ik vertel wat er met mij gebeurd door die man, weten ze dat op het werk misschien ook en dan kijken de collega’s me niet meer aan.
  • Moet ik met hen meedoen, want als ze er achter komen dat ik gevoelens heb voor jongens worden ze misschien wel heel erg kwaad, en willen ze niets meer van me weten.

De gedachtes en angsten die ik voor het werk had blijven en deze komen er nog eens bij.

Masker wordt sterker

Ik blijf naar buiten stoer doen, maar het masker komt steeds vaster om mijn hoofd te zitten. Ik zie steeds meer redenen om mijn mond te houden.
Maar de eenzaamheid is ook erg groot, vooral als ik eenmaal in mijn bed lig.
Zoals ik in het vorige blog schreef is het toch later uitgekomen, en daar werd alles zeker niet makkelijker mee.

Wordt vervolgd

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie