Hoe zou het zijn als hulpverleners zouden luisteren, en niet oordeelde?

Al eerder schreef ik over mijn mening van de term ervaringsdeskundige.
Niet dat (ex)psychiatrische patiënten elkaar niet zouden kunnen helpen. In tegendeel,  ik juich het alleen maar toe als mensen elkaar in welke situatie dan ook elkaar helpen. En vele zullen heel goed werk doen.
Praktijkkennis is een waardevolle aanvulling op kennis uit literatuur en onderzoek.
Maar de term ervaringsdeskundige staat me tegen.
Het klinkt of dat iemand deskundig is geworden alleen om dat hij/zij zelf in een psychisch diep dal heeft gezeten.
Volgens van Dale is een deskundige een expert, en alleen het feit dat ik een behoorlijk aantal jaren therapie heb gevolgd kan ik mezelf geen expert noemen in de psychiatrie.,
Sommige gebruiken de  (mijns inziens) veel betere term ervaringswerker.

Op twitter kwam een opmerking voorbij van iemand over de invloed van ervaringsdeskundige schrijft.
Als reactie schreef ik dat ik het een verwarrende titel vind.
Ook daar kwam logischerwijs reacties op. de een wat meer serieus dan de ander.

Tot er een reactie kwam van een ervaringsdeskundige die volgens haar eigen zeggen heel lang bezig is geweest om mensen met ervaring om tafel te krijgen op alle niveaus in de psychiatrie.
Ze maakt als ervaringsdeskundige zelf uit wat ze doet, en ik moet haar in haar waarde laten.
Kortom het werd een kleine discussie die voor mij heel anders uitviel dan ik waar ik op had gerekend.

Het is de zoveelste keer voor mij dat ik iets zeg tegen iemand die iets doet in de GGZ, die met een zeer kort lontje reageert.
Ik moet er niet aan denken dat ik zo’n “deskundige” nog eens om hulp zou moeten vragen. Door dit soort “hulpverleners” heb ik besloten geheel geen therapie meer te willen.
Het is niet luisteren, maar je eigen mening opdringen.
Zij hebben gelijk en wee je gebeente als je een andere mening durft te hebben.

Ik heb de discussie gestopt door aan te geven dat ik niet meer zou antwoorden omdat het mij teveel het gevoel gaf in een hoek gedrukt te worden. Natuurlijk heeft het voor mij de consequentie dat ik er weer weken aan denk en het ook weken pijn zal doen.
En ook met het schrijven van dit blog weet ik dat er weer reacties kunnen komen die kwetsend zijn.
Zoals met veel dingen wil ik dan weer weg lopen. Alles stoppen website weg, mijn twitter en facebook weg, en mij verstoppen in mijn huisje.

Maar dat ga ik dit keer niet doen. Mijn psychische problemen hebben me al teveel gekost, en hier ga ik me dan maar doorheen bijten.
Het enige wat ik niet begrijp, en nooit zal kunnen aanvaarden is dat deze mensen blijkbaar niet beseffen wat ze een ander aandoen.
Ik geloof best in hun intentie om anderen te willen helpen, maar dat begint in mijn opinie, met goed luisteren en doorvragen zonder gelijk hoog van de toren te blazen.

Ik heb ga nu eerst wat afleiding te zoeken in het tuinieren, dan merk ik later wel welke reacties komen en hoe ik dat ga verwerken.

 

2 thoughts on “Hoe zou het zijn als hulpverleners zouden luisteren, en niet oordeelde?”

  1. Geen angst, niets opzeggen…..Er wordt soms wel geluisterd. Ik herken mij helemaal in wat jij zegt, behalve dan dat ik een heel ander karakter heb. Een pitbull, meer. Meestal zijn namelijk de mensen die luisteren, juist niet de mensen die reageren, of ze geven alleen een korte reactie, een leukje of een hartje. Door de tijd heen heb ik geleerd, negatieve reacties vaak maar te negeren, die zijn uit op strijd en dat kost energie, die ik veel liever aan mijzelf en mensen besteed, die wel fatsoen hebben. Zoals nu, in dit geval, een reactie op jou. Ik hoop dat je lekker hebt getuinierd en dat je lekker je eigen plan trekt. Jij bent immers de eerste aangewezene om jouw grenzen te stellen. Natuurlijk ben ik wel hartstikke deskundig in ervaringen…….Op twitter en facebook zitten nou niet altijd de mensen die uitblinken in luistervaardigheden. Dat is altijd goed zoeken. Net zoiets als onkruid wieden en het kaf van het koren scheiden. Ik kom over een paar dagen nog wel eens terug, om te kijken….Groetjes Miranda

    1. Dank je Miranda.

      Het is niet zo dat ik gelijk wegloop, en als ik wegloop kom ik in de meeste gevallen ook weer terug en verklaar wat er gebeurd is.
      De laatste twee therapieën heb ik lang volgehouden, terwijl ik het er moeilijk mee had. Bij de driedaagse deeltijd in Scelta heb ik het 7 maanden volgehouden van de negen. En de laatste therapie zelfs de een na laatste dag weggegaan.
      Maar er komt dan een moment dat genoeg ook genoeg is, en dan geef ik de pijp aan Maarten.

Geef een reactie