wanneer heb ik mijn trauma verwerkt?

Dagelijks word ik geconfronteerd met dingen die mij in mijn leven gebeurd zijn. Heel veel goede dingen, maar helaas zijn er ook een trauma’s uit het verleden, dat erg pijn heeft gedaan en nog steeds pijn doet, als ik er aan terug denk of er mee geconfronteerd word.

Verwerken van trauma

Een therapeut zal dan waarschijnlijk zeggen dat ik het trauma nog niet verwerkt heb. Maar wanneer heb ik zo’n trauma dan verwerkt? Als ik er niets meer bij voel?
Ik zal al die jaren van therapie wel verkeerd begrepen hebben, maar als mijn trauma pas verwerkt is als ik er niets meer bij voel, dan zal dat bij mij nooit gebeuren. Ik vind het ook een vreemde uitspraak hoor. Hoe kan het nu zijn dat als ik terug denk aan het misbruik (wat ik er nog van weet), en aan alle gevolgen die het heeft gehad voor mij, dat ik er niets bij zou voelen?

Dooddoeners

Nee voor mij wil verwerkt zeggen, dat ik er mee om kan gaan. Dat ik het een plaats kan geven, en dat ik er niet 24/7 mee bezig ben.
Maar als ik er mee geconfronteerd word doet het wel degelijk pijn. Deze pijn zal nooit verdwijnen, hoeveel therapieën ik ook zou doen, of hoeveel nieuwe therapeuten er ook mee aan de slag gaan.
Voor mij is de tekst: “dan heb je het nog niet verwerkt” net zo’n dooddoener als : “Het zit tussen je oren”.
Voor mij zijn het antwoorden/opmerkingen van professionals die het niet meer weten.

Litteken

Voor mij persoonlijk geld dat ik het verleden wel verwerkt heb, en er mee om weet te gaan. Maar als ik er op een of andere manier mee geconfronteerd word, zonder dat ik er op bedacht ben, kan het verdomd pijn doen.
En ik zie dat ik niet de enige ben daarin. Kijk naar de hele #Metoo discussie. Heel veel slachtoffers laten zien dat het verleden nog pijn doet. Het is een litteken dat nooit verdwijnt. En soms kan een litteken flink steken.

Mijn manier

Ik heb redelijk wat therapieën achter de rug, en ik heb gelukkig mijn eigen manier gevonden met het trauma om te gaan. Mijn manier is me door meerdere therapeuten afgeraden, maar na jaren van proberen wat zij het beste vinden, heb ik nu toch doorgezet. En voor mij werkt het. Ik heb me terug getrokken uit vele dingen die ik deed. Heb nu mijn trouwe vriendinnetje Luna. en ben redelijk tevreden met mijn leven nu. Mijn doodswens is ook veel minder geworden.

Leven zo als ik wil

In mijn beleving is het trauma verwerken, er mee leven zoals ik denk dat het goed is, het mijn leven gelukkiger maakt, en dan op mijn manier. Therapeuten zijn er niet voor (m.i.d.) om mij hun definitie van geluk op te dringen, maar mij te helpen mijn leven zo in te richten als ik het wil. En helaas, mijn verleden kan niemand wegpoetsen, en zal ik mee om moeten gaan. Maar wel op de manier die ik goed vind en niet een ander

P.s. Ik raad dit niemand aan. Dit is mijn manier van omgaan met mijn problemen en trauma, en dat wil niet zeggen dat het voor een ander ook goed is. Volg je eigen gevoelens.
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie