Ik lijk wel verslaafd

Het gaat best goed

Het is heerlijk te schrijven dat het op dit moment best goed gaat met me.
Dat is wel eens anders geweest, en er zullen ongetwijfeld nog meer momenten komen dat het minder gaat.

Samen tv kijken

Gisteravond had ik wel even zo’n moeilijk momentje. We keken op tv naar een miniserie van 2 delen. Deze serie speelde zich af rond de jaren 1944/1945. Het ging over 2 homoseksuele mannen die erg verliefd waren. In die tijd was het nog strafbaar om seks te hebben tussen 2 mannen, en kon je er zelfs voor in de gevangenis belanden.
Een van de mannen koos ervoor (uit angst voor de buitenwereld) om te trouwen en kinderen te krijgen. Het hele verhaal krijgt dan een persoonlijk raakvlak.
Zijn echtgenote vond liefdesbrieven van de twee mannen en eiste dat ze elkaar nooit meer zouden zien. Om zijn gezin en status in de maatschappij te behouden stemde de man er mee in.

Niet eerlijk

Ik ga in gedachten terug naar mijn eigen worsteling, en probeer me af en toe op mijn telefoon te concentreren. Zo kan ik even mijn gedachtes verzetten.
Maar toch komen de gedachtes en gevoelens van die tijd weer naar boven:

Ik bent niet eerlijk, want mijn ware gevoelens houd ik voor mezelf. Maar ja in mijn gedachten verlies ik alles: gezin, vrienden, familie, kennissen, sociale leven alles zal ik kwijtraken. Het is een strijd die (naar mijn gevoel op dat moment) niet te winnen is.

Het vreemde is dan ook ( ook al zou ik alleen zijn) dat ik zoiets niet af zal zetten. Het lijkt een soort verslaving, je wil het eigenlijk niet zien, maar op hetzelfde moment moet je er naar kijken. Ik weet niet of je dat herkend, maar ik heb dat vaak met dingen dingen die me zijn overkomen.

Let niet op mij

Mijn man ziet aan mijn gezicht dat er iets is, en vraagt of het wel goed gaat. Ja hoor zeg ik, het is gewoon weer een van mijn momentjes, let maar niet op mij.
Gelukkig weet hij inmiddels dat doorvragen geen zin heeft, en hij laat het erbij.

Nadat het tweede deel was afgelopen, zagen we dat er nog een vervolg was. Dan ook die maar gelijk kijken.
Deze serie ging over de kleinzoon van de getrouwde homo. Deze kleinzoon woonde bij zijn oma, zijn opa was al overleden.
Ook hij bleek homo te zijn, en de serie ging erover dat het voor hem moeilijk was uit de kast te komen.
Toen hij uit de kast kwam kreeg hij een groot probleem met zijn oma, die natuurlijk jaren terug werd geworpen, met de confrontatie van de seksuele voorkeur van haar man. Gelukkig had deze vervolgserie wat minder pijnlijke raakvlakken en kon ik het weer een beetje van me afzetten. Maar het blijft voor mij een vreemde gedachten.

Waarom?

Waarom moet ik toch steeds dingen gaan kijken die me zo raken?
Waarom zeg ik niet gewoon dat ik wat anders wil zien omdat dit me teveel pijn doet?
waarom zit ik dan aan de buis gekluisterd?
Is het herkenning, of erkenning dat ik niet alleen ben met dit probleem?
Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Soms kunnen dergelijke gedachtes dan nog dagen door mijn hoofd gaan, maar deze keer lig ik in bed nog even te draaien, en laat de slaap niet lang op zich wachten.

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
0Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

3 Comments

  1. Ik herken het wel. Ik denk dat de pijn mij een kans geeft om te helen. Door het toestemming te geven om er te zijn, kan het wegvloeien.
    Ik had het met de gekste dingen soms, met een comedy-serie waarin dan ineens een afwezige vader in voorkomt. Ik heb geleerd dat als ik huilen moet en ik er gewoon aan toe geef, dat het dan weer rustig wordt in mij.

    • Dank je voor je reactie Ivonne.
      Ik heb het ook soms hoor, bij de gekste dingen kunnen de tranen over mijn wangen rollen.
      Als “echte man” probeer ik het natuurlijk wel te verbergen 🙂
      En dat verbergen zou ik eigenlijk niet moeten doen, maar ja

Geef een reactie