Ik moet, maar kan ik het wel?

Sinds een kleine twee jaar geleden heb ik heel veel dingen gestopt.
Ik regelde het socialmedia gebeuren van de wijk waar ik toen woonden, maar door alle problemen in mijn hoofd kon er niets anders meer bij.
Het kleinste beetje kritiek, positief of negatief konden me helemaal door het lint laten gaan.
Ondanks dat ik redelijk wat opgebouwd had en bv goede relatie had met de mensen van de gemeente, heb ik toch ineens alles erbij neergelegd.
Ik werd onevenredig kwaad op de meest ongunstige momenten en personen, en niet in de laatste plaats op mezelf.

Nu ben ik een aantal jaren verder en verhuisd naar een andere wijk.
Alles is de laatste jaren rustig en ik slaap ook veel beter. Geen conflicten, geen stress, geen vergaderingen en dus ook geen kritiek.
Eigenlijk is het best wel gek. Als ik terug kijk op mijn leven, heb ik van jongs af aan in verenigingsbesturen gezeten. Veel dingen opgezet en geregeld.
En nu helemaal niets meer.

Op het plekje waar we nu wonen is het bijna een paradijsje. Een rustige straat en rustige hoek. Fijne buren en een mooi huis.
Maar er is een ding wat me steekt. Namelijk de fietsers die hier over het trottoir racen.
Drie huizen verder van ons is een gangpad, zodat wij achterom kunnen gaan. Aan het eind van het pad ligt een speeltuintje.
Dit pad is zowel voor ons als zowel voor onze achterburen, maar het wordt ook gebruikt door (brom/snor) fietsers die een heel stuk weg kunnen afsnijden.

Op zich is dat niet het probleem, het probleem is dat deze (brom/snor) fietsers  geen rekening houden met de voetgangers waar het pad voor bedoeld is.
Ook is er het voor die (brom/snor) fietsers geen enkele aandacht voor dat speeltuintje en dat er kinderen naar toe lopen.
Nu zijn we met en groep bewoners begonnen om daar aandacht voor te vragen. Zowel ouderen als kinderen worden gewoon op het trottoir van de sokken gereden.
Ik ben gestart met het probleem aan te kaarten bij de gemeente, en heb nu ook via Veilig Verkeer Nederland melding gemaakt, en zo proberen we om te kijken of er mogelijkheden zijn om hier iets aan te doen.

Nu ik daar zo mee bezig ben, merk ik dat de problemen uit het verleden gelijk weer terug komen.
Doe ik het goed? Zeg ik niets verkeerds ? Kan ik het allemaal aan zonder weer door te draaien? enz enz
Het blijft een dilemma.
Aan de ene kant wil ik zo graag dingen ondernemen, aan de andere kant wordt ik steeds door mijn psychische problemen terug gevloten.

Ik wil nu even echt gaan doorzetten en kijken wat er van komt.
Snachts lig ik al wakker en mijn hoofd begint alweer vol te raken.
Ik ben er pas mee bezig en nu ben ik alweer bezig met mezelf naar beneden te halen door fouten te zoeken van mijzelf, maar dat moet ik dan maar accepteren.
Buiten dat het veiliger kan worden, brengt het ook weer buren dichter bij elkaar en dat is hartstikke mooi.
Resultaat is nu al dat het kleine speeltuintje ineens veel meer aandacht krijgt van gemeente.
Buren die hier al veel langer wonden staan verbaast wat men ineens allemaal doet hier. Dus het heeft nu al resultaat.

Ik ga er weer voor, de nadelen ( de angst, slapeloosheid, onrust in mijn hoofd enz) accepteren en hoop dat er veel uit voort gaat komen.

Geef een reactie