Ik voel me als homo niet echt gediscrimineerd

Toen ik in 1995 uit de kast kwam, kwamen er vreemde reacties.
Ik verloor mijn sociale leven, mijn familie en zelfs mijn werk.
Ik weet niet of dat nu discriminatie is vanwege mijn homoseksualiteit, of dat mensen het gewoon niet begrepen dat een getrouwde man met twee kinderen “ineens” homo kan zijn.
Natuurlijk blijven die situatie je achtervolgen. Familie blijft altijd een moeilijk ding, vrienden kan je afscheid van nemen en het waren blijkbaar geen echte vrienden. Maar familie blijft familie, of ik het nu wil of niet. Na mijn coming-out heb ik ongeveer één jaar nodig gehad om het allemaal te verwerken en op een rijtje te krijgen.

  • Daarna heb  ik me eigenlijk nog maar twee keer gediscrimineerd gevoeld.
    Eenmaal was achteraf gezien ook best een beetje dom van mijzelf.
    Mij werd in het dorp waar ik geboren en getogen ben, maar ook uitgekotst ben, een functie aangeboden, en die heb ik aangenomen.
    Er was weinig veranderd, en na een half jaar werd ik gedwongen er mee te stoppen omdat mensen mijn seksualiteit nog niet konden accepteren.
    Achteraf gezien is dat natuurlijk te belachelijk voor woorden, maar ik steek ook wel de hand in eigen boezem, want ja eigenlijk wist ik dat ook wel.
  • De twee keer was eigenlijk nog veel schandaliger in mijn ogen.
    Ik was in 3 daagse deeltijd therapie in Apeldoorn. Door de reactie van de staf op een opmerking van iemand, voelde ik me erg gediscrimineerd en vroeg mezelf af waarom ik daar nog was.
    Het ging om het woord homo dat iemand gezegd zou hebben over een ander, (wat later ook niet bleek waar te zijn) en dat was een zware beschuldiging blijkbaar.
    De persoon kreeg een officiële waarschuwing.
    Het woord homo schijnt daar een verschrikkelijk scheldwoord te zijn.
    Verschillende keren gaf ik aan hoe ik me daarover voelde, maar de enige reactie van therapeuten en staf was dat ik ze niet mocht beschuldigen want ze discrimineerde niet.
    Niet praten van waarom en hoe of wat… nee aan de kant gezet en ik moest mijn mond houden.

Maar verder moet ik zeggen dat ik eigenlijk geen problemen echt heb gehad.
Ik ben amateurdirigent geweest van twee jeugdorkesten en nooit een verkeerd woord.
Ik heb eerst in een flat gewoon en nu in een eengezinswoning, en nooit een onvertogen woord.
We hebben hele goede buren en zijn gelukkig in ons huis en in onze straat.

Nee echt gediscrimineerd voel ik me buiten die twee incidenten niet.
Wij leven ons leven als twee huiselijk getrouwde homo’s zo als ieder ander echtpaar leeft.
Buren helpen elkaar en staan voor elkaar klaar wij merken totaal geen verschil.

Waarschijnlijk hebben we veel geluk gehad met de mensen in onze omgeving.
We lopen niet met een groot bod voor de kom dat we homo zijn, maar maken er zeker geen geheim van.
Zijn deze incidenten dan goed te praten?
Nee natuurlijk niet, maar het is zoals het is, en ik denk dat iedereen in zijn leven tegen dingen aanloopt.
Dus ik heb het maar geaccepteerd nu, en vermijd dergelijke instellingen.

Geef een reactie