Je vergissen in een “vriendin” kan erg pijnlijk zijn.

Soms heb je van die momenten dat je iemand tegen komt, en je denkt dat het wel eens een echte vriend(in) kan gaan worden.
Zo gebeurde het met mij een aantal jaren geleden dat ik iemand ontmoete in een van de vele therapieën die ik heb gehad

Het klikte snel tussen ons.
Op een gegeven moment zag ik dat van haar telefoon het glas kapot was. Aangezien zij in de schuldsanering was, had ze ook niet zomaar het geld om een andere telefoon aan te schaffen. Ik vond het erg vervelend voor haar, en vertelde dat ik nog een reserve telefoon thuis had liggen. Die was nog helemaal goed maar doordat ik een nieuw abonnement had lag hij nu in de kast als reserve. Ze mocht hem hebben als ze wilde, hoefde ze niet meer naar dat kapotte scherm te kijken.
Ze was helemaal enthousiast. Dus de volgende dag heb ik de telefoon aan haar gegeven.

Na een paar dagen zag ik haar nog steeds met de oude kapotte telefoon. Dus ik vroeg waarom ze de andere niet gebruikte. Ze vertelde dat haar simkaart niet werkte op die telefoon en dat iemand het nakeek. Vermoedelijk zat er een simlock op vertelde ze.
Ondanks dat ik wist dat het niet waar kon zijn ( ik had hem zelf gecheckt met 2 andere simkaarten die ik in huis had), liet ik het maar zo. 2 weken later kwam ik erachter dat haar oudste dochter de telefoon gebruikte, en niet zij.
Aangezien ook ik meer om mijn kinderen geef als om mijzelf, kon ik me dat goed voorstellen. Ondanks dat ik het jammer vond, dat zij nog steeds met de kapotte telefoon bezig was.

Weken later vertelde ze dat ze vanwege de schuldsanering, niet uitkwam met de centen. Omdat ik zelf in de schuldsanering heb gezeten, wist ik hoe moeilijk het kon zijn om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik gaf aan dat ik haar wel wilde helpen, en tot 4 keer toe heb ik haar wat centen toegestopt als lening, want ze wilde geen aalmoes.
Natuurlijk dom en naïef van mij, want je weet als iemand geen geld heeft om van te leven, hoe moet ze dat dan ooit terug betalen. Maar oké, zo gebeurde het.

Natuurlijk kwamen de centen niet terug. Maar ze stond er op om het terug te betalen, want ze had er een hekel aan om haar beloftes niet na te komen. We spraken wat dingen af hoe het haar wel zou lukken.
Ik vertelde haar dat voor mij het belangrijkste is, dat ze eerlijk zegt als ze het niet kon op een bepaald moment. Vertrouwen in elkaar is belangrijker dan de centen.

Helaas is dat er nooit meer gekomen. Iedere keer kwam er een nieuwe smoes, en ondanks dat ik zei dat ik zoveel waarde hechte aan die eerlijkheid, is het er nooit van gekomen.
Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ze de centen kon houden, maar dat helaas vanwege haar oneerlijkheid de vriendschap over was. Ze kon het begrijpen, en haar laatste bericht was dat ze de centen zeker ging over maken, want ze was niet iemand die profiteerde van een ander.

Inmiddels zijn we vele jaren verder, en natuurlijk heb ik nooit iets gezien. Ik weet dat ze inmiddels uit de schuldsanering is en een goede baan heeft bij de overheid. Ik gun het haar van harte en hoop dat het haar goed gaat.

De moraal van het verhaal zou zijn, laat geen geld komen tussen vriendschap. Ik had het haar moeten geven, dan waren er geen problemen ontstaan. Maar, voor mij is eerlijkheid belangrijk. Zeker in vriendschap moet je eerlijk kunnen zeggen dat je iets niet kan betalen, Zeker als ik aangeef dat het geen probleem is. Achteraf, ben ik blij dat het zo gelopen is. Nu weet ik dat het geen echte vriendschap had kunnen worden. Dat kan ik namelijk niet met iemand die niet eerlijk tegen mij kan/durft te zijn.

 

Geef een reactie