Luna geeft het voorbeeld, een hond oordeelt niet over mensen

Gelukkig gaat het langzaam aan wat beter met Luna.
De aanval die ik in een eerder blog geschreven heb ( lees hier ) heeft nogal wat teweeg gebracht, zowel bij haar als bij mij. De schrik zit er goed in, en ik geloof bij mij zelfs meer als bij Luna.

De schrik zit er goed in

Vandaag waren we even aan het wandelen, en er kwam een hond naar Luna rennen. De schrik sloeg me om het hart.
Maar Luna bleef rustig staan wachten. Ze roken even aan elkaar en gingen allebei maar weer een andere kant op.
Niets aan de hand zou je zeggen, maar voor mij wel een teken dat ik nog niet over die schrik heen ben.

Mijn heldin

Voor Luna is het op dit moment het fysieke probleem het grootste. Een aantal bijtwonden die zijn gaan ontsteken. Dus pijnstilling, antibiotica pillen en zalf. Dat is gewoon vervelend. Zeker de zalf die ik in de wonden moet spuiten. Maar ze laat het allemaal vrij rustig toe. Onvoorstelbaar hoe sterk ze is. Ook bij de dierenarts, zonder verdoving of extra pijnstilling de wonden schoon laten spuiten bv. Ik krijg steeds meer respect voor mijn kleine heldin.

Spiegel

Voor mij is het of er een spiegel voor gehouden wordt. Ik word geconfronteerd met angsten en schuldgevoelens, die over en weer gaan. Ook merk ik dat na het hele gebeuren, mijn partner ook belangrijker is geworden voor Luna. Dat is natuurlijk een hele goede zaak, maar daarbij krijg ik ook weer gevoelens van minderwaardigheid en jaloezie. Het is allemaal zo tegenstrijdig altijd. Verstandelijk weet ik dat het alleen maar goed is en dat het ook noodzakelijk is dat wij beide een goede relatie met Luna hebben. Maar gevoelsmatig is het weer heel anders.

tegenstrijdig

Op deze momenten word ik toch ook weer met beide benen op de grond gezet. Ik doe dan wel geen therapie meer, maar dat wil niet zeggen dat mijn problemen over zijn. Ik voel me ook best wel eens een stomme klojo. 80 % Van de tijd doet Luna elke stap die ik ook doe. Best wel eens irritant, en ik zou blij moeten zijn als ze even met een ander bezig is. Aan de ene kant ben ik dat ook en doe ik ook mijn best dat ze meer naar mijn partner gaat, en aan de andere kant baal ik er dan van.

Een hond oordeelt niet

Ik weet ik ben een moeilijk geval :-), maar op deze manier ben ik wel aan mijzelf aan het werk. Als hond heeft Luna geen vooroordelen, en we zijn samen onafscheidelijk. Ze zal niet (als zoveel mensen wel doen) je laten vallen om seksualiteit of psychische problemen. Nee een hond is je altijd trouw.

We zullen allebei dol blij zijn als Luna helemaal genezen is, en we samen weer die lekkere lange wandelingen kunnen gaan maken, en ze weer heerlijk achter de bal aan kan rennen. Maar ik zal ook weer moeten leren om niet de hele tijd angstig om me heen te kijken of er geen andere hond in de buurt is die ik niet ken. Ik vind het zelf spannend hoe ik straks ga reageren. Maar als Luna niet oordeelt naar mensen, moet ik leren niet te oordelen over honden.

Geef een reactie