Mijn “hulphond” Luna houdt me een spiegel voor.

Onze hond Luna hebben we nu drie maanden, en wat kan je snel helemaal gek zijn op zo’n hond. Ze heeft mijn hart in die korte tijd veroverd. Ook omdat ze me laat zien dat ik aan mezelf moet werken. Dus ja Luna is een soort “hulphond” voor mij

Veilige plek

Ze had een beetje pech, want toen ze een paar weken bij ons was, kwam er een renovatie van ons huis. Ze vond het maar niets al die mannen in huis die zoveel herrie maken. Omdat mijn man moet werken, waren we veel alleen.
Ze zocht duidelijk een veilige plek en vond die bij mij. Het gevolg was dat ze veel aan mij is gaan hangen, en mij blijkbaar als veilige haven ziet, Als ze echt bang is ergens voor ( bv vuurwerk), dan zit ze het liefst samen met mij op bed.

Verlatingsangst

Maar er is nu wel een probleem, en dat is, dat ze niet alleen kan zijn. Nadat ze door 2 families naar het asiel gebracht is in 3.5 jaar, heeft ze een verlatingsangst opgebouwd. En nu ze zo aan mij hangt, is ze al onrustig als ik even boodschappen doe. En dat terwijl mijn man er gewoon is. We zullen haar dus langzaam aan moet gaan wennen dat ze af en toe alleen is.

Ze wil me niet

Maar dan is daar ineens mijn probleem. Omdat ze zoveel aan mij hangt, is mijn man ook met haar aan de slag gegaan, en gelukkig heeft dat ook effect gehad. Maar terwijl dat gebeurd komen bij mij de problemen weer naar boven.
Het moment dat Luna naar mijn man gaat, is het in mijn hoofd gelijk raak:

  • Zie je, zelfs Luna wil me niet.
  • Ik ben er altijd voor haar, maar nu zit ze bij mijn man.
  • Ze moet helemaal niets van mij hebben.
  • Ik ben er alleen om haar uit te laten en te beschermen als het nodig is, maar als er een ander is ben ik niet meer goed genoeg.

Mijn valkuil

Gelijkertijd realiseer ik me dat het mijn valkuil is, waar ik weer in loop. Luna is een hondje dat meer op heeft met mensen dan met andere honden. En door ook met andere zo lief, te zijn maakt ze me aan de ene kant erg blij, en aan de andere kant houdt ze me een spiegel voor.
Na veel ervaringen van mensen die me hebben laten vallen, heb ik een verdedigingsmuur  opgetrokken. Door mensen niet te dichtbij te laten komen, word ik niet zo geraakt als ze mij weer laten vallen. En dan gaat het van de ene valkuil in de ander, want dan komt er weer een enorm schuld gevoel, dat ik zo doe. De mensen die zo dicht bij me staan laten net als Luna toch zien hoeveel ze om me geven.

Spiegel van mijn hulphond Luna

Doordat Luna mij nu die spiegel voor houdt, en ik natuurlijk ook diep van binnen weet, dat ze niet naar een ander gaat omdat ze mij niet wil, werk ik toch aan mijzelf.
Op deze manier laat ze me inzien, dat zij niet naar een ander gaat om mij te kwetsen, maar dat ook een hond om meerdere mensen kan geven. Net als mensen dat kunnen. Dat als iemand niet met mij bezig is, maar met een ander, het niet wil zeggen dat ze mij niet meer moeten.

Ja Luna is Mijn “hulphond” geworden

 

 

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
5Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie