Ik mocht niet praten over mijn doodswens

Een aantal jaren geleden was ik er psychisch behoorlijk slecht aan toe. Ik zat er helemaal doorheen en wist niet meer hoe verder. Ondanks de doodswens, was er ook de belemmering om te stoppen en er een eind aan te maken. Twee tegenstrijdigheden die steeds in mijn hoofd aan het vechten zijn.
Na omzwervingen in therapie land, kwam er maar één behandeling uit die voor mij geschikt zou zijn.. 9 maanden en 3 dagen in de week groepstherapie.

Laatste strohalm

De intake was al heftig, en er werd me gewaarschuwd dat als men vond dat mijn doodswens de therapie, of de groep in de weg stond, men de therapie kon stoppen. Ook moest ik beloven mijn doodswens uit te stellen en de therapie een kans te geven.
Voor mij voelde het als een laatste strohalm, dus stemde ik er mee in. Wel heb ik toen ook gezegd, dat het wel het laatste was wat ik nog wilde doen (zo voelde het toen ook echt.). Daarna zou het klaar zijn voor mij en zou ik voor mijn eigen oplossing gaan. Een ding is zeker op dat moment, mijn leven was op dat te zwaar geworden voor mij.

Eerlijk zijn in de groep

In de tijd dat ik moest wachten kreeg ik begeleiding uit Nijmegen om niet in problemen te komen. En dan eindelijk mag je beginnen.
De eerste groepssessie begint met een voorstellingsronde.

Het werd gelijk een drama.

Mij was namelijk op het hart gedrukt, vooral eerlijk te zijn over mijn gevoelens. Die heb ik ook eerlijk uitgesproken, en omdat de therapeuten wisten van mijn doodswens, was ik ook daar eerlijk over.
Er ontstaan gelijk twee kampen in de groep. De een helft zegt dat ik dan de groep een verantwoordelijkheid opleg, en de ander helft dat ik juist in de groep ben om over mijn gevoelens te praten. Als nieuwkomer zit je er dan natuurlijk gelijk midden in.

Aangevallen voelen

Achteraf gezien, hebben ze me helemaal in een verkeerde groep geplaatst. Ik mocht niet open zijn. Van alle sociotherapeuten, psychiaters en psychologen, zijn er zeggen en schrijven twee waar ik respect voor kon en kan hebben, en van die twee was er zelfs een nog stagiaire.
Ik voelde me aangevallen en vernederd. Een therapeut zei me dat het eigenlijk niet mijn probleem was, maar diegene die er niet tegen kunnen. Zij zullen met anderen moeten leren leven, ook als er dingen gezegd worden waar ze niet mee eens zijn of moeilijk kunnen bevatten.

Dichtklappen

Wie schetst dan mijn verbazing als ik bij de eerste evaluatie lees, dat ik anderen heb opgezadeld met mijn probleem, en mij niet realiseer dat ik de rest van de groep verantwoordelijk maak over mijn leven. Ik zal het waarschijnlijk allemaal op een verkeerde manier gezegd hebben, maar zijn daar de therapeuten niet voor om dat in de goede richting te duwen? Ze wisten vanaf de intake hoe ik me voelde, en dat het een groot probleem voor we was.
Als deze dingen gebeuren in een therapie klap ik dicht, en ga ik niet meer het achterste van mijn tong laten zien. Ik heb het steeds erg raar gevonden dat de therapeuten dat niet begrepen. In de hele therapie ben ik verschillende keren weggelopen en heb ik willen stoppen. Het standaard zinnetje was dat ik moest leren praten. Maar ja, over mijn diepste gevoelens kon ik niets zeggen. en altijd weer bang dat het op een verkeerde manier uit mijn mond zou komen. Dus dan maar zwijgen. Uiteindelijk heb ik na 7 maanden de handdoek in de ring moeten gooien, en het enige wat ik hoorde was dat ik moest leren praten.
Het was zeven maanden een gevecht om door te gaan, maanden een gevoel gehad van vernedering, uitkijken wat ik wel en niet kon zeggen, dus op mijn tenen lopen. En ondertussen het masker op proberende houden.

Stel de vraag

Men zegt vaak je moet praten over de doodswens 113.nl heeft nu een campagne met de slogan : “Stel de vraag” Nou na die therapie durf ik er eigenlijk alleen nog hier in mijn blog helemaal open om te zijn. En dat is ook alleen omdat die doodswens op dit moment niet op de voorgrond is.

Het was een geluk dat ik daarna heel goed ben opgevangen door mijn huisarts en zijn praktijk ondersteuner. Met hen kan/kon ik er wel over praten.

ps. bewust noem ik  niet de naam van de instelling. Ik weet dat er ook een heleboel mensen profijt bij hebben. Helaas was het voor mij dus anders.

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
6Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie