vakantie voorbij

Na wat radiostilte weer een blogje van mijn hand.
Ideeën voor blogs zijn er genoeg, alleen heb ik nog steeds angst voor kritiek en negatieve reacties.
Eigenlijk zijn het nog niet eens de reacties zelf waar ik de angst voor heb, maar meer mijn reactie daar weer op.

Ik heb wel geleerd om niet gelijk te reageren, maar eerst in een tekstprogramma te schrijven en dan te kopiëren en plakken als reactie.
Maar ik zit er zelf heel lang mee. Ik kan er weken zo niet maanden aan denken en van wakker liggen.

  • Wie denkt diegene wel dat hij is om zo op mij te moeten reageren?
  • Waarom schrijf ik dan ook?
  • Is mijn mening dan zo verkeert?
  • Wat ben ik een stom figuur. De ander schrijft en is er gelijk mee klaar, en het blijft mij maar bezig houden.
  • enz enz.

 

Natuurlijk kan ik dan zeggen dat ik ga stoppen met bloggen, maar dan geef ik het laatste stukje dat ik nog heb ook op.
Ik heb al zoveel opgegeven om rust te vinden met mijn problemen, dat ik dit laatste stukje contact met de buitenwereld echt wil houden.
Mijn kringetje is namelijk beperkt geraakt tot zo’n 12 personen (kinderen, kleinkinderen en buren). Op zich voor mij niet zo’n probleem, maar het bloggen blijft dan toch wel leuk om ook wat contact te hebben buiten die 12 mensen om.

Soms komt er wel eens commentaar van “oude” bekende die ik dan ergens tegen kom, die dan zeggen dat ik niet goed bezig ben, en meer contact moet maken. Maar dat leg ik altijd naast me neer. Het geeft mij namelijk veel rust. In het verleden was ik altijd bang om wat ik weer gezegd of gedaan had. Vaak niets bijzonders, maar ik kon zo kwaad worden om iets wat niet belangrijk was, dat ik achteraf niet meer wist wat ik gezegd of gedaan had. Die trigger is nu dus zo goed als weg, en nu is het veel rustiger en beter voor mijzelf. Het gekke is ook dat mensen die nooit therapie gevolgd hebben vaak zeggen dat ik groot gelijk heb als ik me er beter bij voel, terwijl diegene die wel ooit therapie hebben gehad, of er zelfs nog in zitten, vaak een veel hardere mening hebben over dat wat ik allemaal zou moeten verbeteren. Maar voor mij geldt echt, wat niet weet wat niet deert. Zo heb ik veel mensen geblokkeerd op facebook bv. Ik zie hun reacties niet meer enz enz… en ja dat geeft mij echt rust.

Maar ik dwaal af. Ik wil gaan proberen om meer vanuit mijn hart te schrijven. M.a.w. te accepteren dat ik nu eenmaal een eigen mening heb en die ook opschrijf. Ondanks eventueel commentaar van anderen. Het is makkelijk om reacties te blokkeren maar daar leer ik natuurlijk niets van. Ooit zal ik moeten aanvaarden dat er nu eenmaal mensen zijn die het fijn en makkelijk vinden op social media iemand de grond in te moeten boren, en dat het meer over hen zegt dan over mijzelf.

 

 

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
1Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie