Open zijn over mijn psychische problemen heeft me veel rust gebracht

Hard werken, en buiten het werk veel hobby’s hebben, heeft er in het verleden voor gezorgd dat mijn psychische problemen een beetje op de achtergrond bleven.
Maar ook tijdens de drukte kwamen de problemen regelmatig tot uiting.
Regelmatig voelde ik me achtergesteld, en daardoor ging ik nog harder knokken. Meestal met gevolgen als problemen met collega’s en/of mensen in mijn omgeving.
Mijn eerste psychiater kreeg ik toen ik jaar of 30 was, en sindsdien behoorlijk wat hulpverleners versleten.

Nu ik zo’n dikke 30 jaar verder ben, en ik terug blik, schieten er een heleboel negatieve herinneringen voor bij, maar gelukkig is niet alles negatief.
Een van de positieve zaken is dat ik van allerlaatste behandelgroep een paar leuke contacten heb gehouden. Niet dat we dagelijks bij elkaar op visite gaan, helemaal niet zelfs, maar wel via social media en soms komen we elkaar ergens tegen en is het altijd even gezellig kletsen.

Maar één zaak springt er voor mij heel erg uit, en dat is het contact met het wijkteam in Nijmegen.
Ik had op dat moment een facebookpagina gemaakt voor de wijk.
Eigenlijk niet eens voor de wijk, maar om wat gezamenlijk te chatten met mensen uit de flat.
Die pagina liep echter er op uit dat hij binnen de kortste keren meer likes had dan de meeste facebookpagina’s op dat moment.
Van het één kwam snel het ander, buiten de facebook, kwam snel twitter en een website, en daarmee ook in het wijkgebeuren.

Inmiddels wist ik wel dat ik me niet meer steeds moest laten verleiden om me ergens in te storten. Ik heb toen heel duidelijk aangegeven dat ik de Social-Media wel wil doen voor de wijk maar verder niet bij vergaderingen zou zijn.
Van het wijkteam zijn er in die tijd drie mensen bij mij thuis geweest en ik heb hen verteld waarom ik niet te diep er in wil duiken.
Ze hadden volledig begrip, en geen enkel oordeel toen ik hen vertelde van mijn borderline en ptss. Dat voelde heel goed.

Natuurlijk kwam ik er niet helemaal onderuit om toch af en toe naar bijeenkomsten te gaan, al was het maar om foto’s te maken voor de website.
Op die bijeenkomsten is het best wel eens geclasht. Soms ook zo dat ik achteraf niet meer wist wat er gebeurd was.
Als zoiets gebeurde belde ik als ik thuis was, en realiseerde dat ik weer eens zo boos was geweest, de persoon van de gemeente om mijn excuus te maken.
Het was zeker niet altijd makkelijk om met mij te maken te hebben, maar ze hebben het mij nooit verweten. Antwoord was steevast, we weten het van je Hermie is geen enkel probleem.

Nog steeds ben ik blij dat ik zo open durfde te zijn naar hen, en dankbaar dat zij mij hebben laten inzien dat als ik open ben over mijn psychische problemen, anderen mijn reacties beter kunnen begrijpen.

Geef een reactie