Slachtoffer van nu bereiken, of verder welles / nietes spelen ?

Ik was een jaar of 10 toen ik slachtoffer werd van seksueelmisbruik. Het is bijna vijftig jaar geleden, dus een hele andere tijd dan nu. Homoseksualiteit was een schande, zeker in ons katholieke gezin. Maar het was sowieso een tijd dat er over seksualiteit nooit gesproken werd. Dreigementen werden er natuurlijk gemaakt door de dader. “Als je het ooit verteld dan….”

Seksuele revolutie

Er was geen internet, of smartphone, en seksuele voorlichting door mijn ouders kan ik me helemáál niets bij voorstellen. De seksuele revolutie in de jaren 60, is ons katholieke gezin voorbij gegaan.
Nu is dat niet zo’n probleem, maar het wordt dan van twee kanten moeilijk te vertellen wat er met me gebeurde. De dreigementen, maar ook dat je weet dat homoseksualiteit een groot probleem zou zijn in het gezin. Om deze redenen heeft het misbruik ook zo’n vijf jaar kunnen duren.

Internet

Nu in 2017 is alles heel anders. Seksualiteit en homoseksualiteit zijn niet meer zo in het verdomhoekje. Verder is er natuurlijk nu internet en social media. Kinderen weten nu ( in de meeste gevallen ) veel meer over alle dingen als wij vroeger.

MeToo

Zoals nu met het #MeToo fenomeen. Een heel goed initiatief, en veel slachtoffertjes van nu zien dat ze niet de enige zijn die het overkomt.
Maar helpt het ook om slachtoffers over de streep te trekken, en te vertellen in welke verschrikkelijke situatie ze nu zitten?
Ik hoop het, maar ik twijfel er sterk aan. Ik zie nu allemaal mensen die vertellen wat hen is overkomen. Vaak hele trieste verhalen.

Hoe gaan we slachtoffers bereiken

Maar ik zie weinig tot niets over hoe we de slachtoffertjes van nu willen gaan bereiken.

  • Hoe maken we die slachtoffertjes bewust, dat wat hen overkomt niet hun schuld is, maar de schuld van de dader?
  • Hoe worden zij bewust dat die dreigementen van die dader onwaar zijn?
  • Dat wij hun verhaal geloven, en hen zullen helpen en bijstaan in het proces dat volgt van aangifte en verwerking.

Misschien door als ouders eerder met hun kind over misbruik te praten, of lessen op school.
Maar kleine kinderen die zijn daar nog lang niet aan toe. Hoe bereiken we die dan?

Kunnen we misbruik voorkomen?

Voorkomen is denk ik een illusie, er zullen altijd zieke geesten blijven bestaan die kinderen misbruiken. En die zijn (helaas) niet aan de buitenkant te herkennen.
Dus wat zijn de eerste teken en waar moet je op letten als ouder / verzorger / leraar.

stoppen met welles / nietes

Als de slachtoffers van nu, mijn verhaal lezen zullen ze waarschijnlijk niet zo snel vertellen wat hen overkomt, of overkomen is.
Maar hoe dan wel?
Is het niet veel belangrijker daar de aandacht op te leggen dan wat er nu allemaal gebeurd in de media?

Laten we nu eens de hele affaire Jelle Brandt Corstius en Gijs van Dam een positief vervolg geven.
Niet onze tijd gaan verdoen met het welles / nietes spel wat gespeeld gaat worden door hun advocaten. Nee laten we een weg gaan vinden om de huidige slachtoffers duidelijk te maken dat er een weg is waar ze wel geloofd worden. Maar dan moeten we zelf die weg wel duidelijk hebben.
Laten we ons a.u.b. daarop focussen in plaats van ons mee te laten sleuren door #dwdd en #Pauw.

Geef een reactie