trots

Boven verwachting

Het is meer dan ik kon verwachten. Met deze pagina ben ik vorige week begonnen en naar aanleiding daarvan nu al een gastblog mogen schrijven. op de pagina van “Helen van seksueel misbruik“. Toch positief als je net gestart bent. Natuurlijk ben ik geen echte schrijver, ik schrijf hoe het in me opkomt en daarna lees ik het nog een aantal keren na. Meestal de volgende dag, dat ik het pas publiceer. Dat ik het zo vaak nalees is niet zozeer over de taalfoutjes die er eventueel in kunnen staan, maar meer over de manier waarop ik het geschreven heb.

In trance

Maar nadat Ivonne Meeuwsen mij benaderde of ik bij haar een gastblog wilde schrijven dacht ik, dan is het blijkbaar toch leesbaar wat ik schrijf. Na toch wat twijfel heb ik ingestemd, en ben maar eens begonnen met schrijven.
Als ik dan eenmaal bezig ben met schrijven gaat het meestal wel vanzelf. Ik schrijf mijn gedachtes op, en denk er niet te veel over na. Dat komt later wel. Automatisch komen de zinnen op mijn scherm te voorschijn en raak ik, lijkt wel, in een soort trance.
Na een half uurtje denk ik dat ik maar eens moet stoppen. Ik laat het even rusten, drink een kop koffie, en kijk wat op een nieuwspagina.
Daarna ga ik het hele stuk overlezen, en corrigeren op taalfoutjes, leestekens enz. Als ik dan zo aan het lezen ben schrik ik soms van mijn eigen teksten. Vaak komt het veel harder over dan dat ik het bedoelde, dus moet ik nog dingen aanpassen.

De angst

Na het blog te hebben gecorrigeerd begint de twijfel :

  • Moet ik het insturen, of maar beter afzeggen?
  • Andere gastbloggers schrijven veel beter dan ik.
  • Zal ik Ivonne maar schrijven dat het niet lukt?
  • Straks verandert Ivonne er veel aan (zij heeft tenslotte al vier boeken geschreven ) en word ik er heel kwaad om.

Twijfel en angst moet ik gaan overwinnen, maar ik zet door, en stuur het naar Ivonne.
Met spanning wacht ik af wat er gaat gebeuren.

Blij verrast

Dezelfde avond krijg ik een mail terug en tot mijn stomme verbazing zijn er alleen maar een paar kleine aanpassingen aangebracht.
De veranderingen zijn niet eens in mijn verhaal zelf, maar Ivonne heeft wat kopjes tussen de alinea’s gezet, en op enkele plekjes de leesbaarheid verbetert.
Om het allemaal zeker te weten heb ik deĀ  volgende dag mijn tekst, en het geen ik terug kreeg van Ivonne, naast elkaar gelegd.
Ik heb het goed gezien, er is nagenoeg niets veranderd. Ik heb terug gemaild dat ik er erg blij ermee ben, en Ivonne heeft het op haar website gepubliceerd.
Toen ik het zag staan ben ik gelijk naar beneden gelopen, om mijn man te vertellen wat er is gebeurd en hem de website laten zien.

Moraal

De moraal van het verhaal is dat ik blijkbaar meer kan dan ik zelf denk.
Ondanks alle twijfel zet ik door, en soms ga ik er mee plat op mijn gezicht, maar op momenten als dit, besef ik dat ik er zeker goed aan doe. Als ik altijd bang ben om op mijn gezicht te gaan, zal ik ook nooit de mooie momenten ervaren zoals nu.

Nieuwsgierig geworden?

Klik dan hier om naar mijn kleine aandeel op de website van “Helen van seksueel misbruik” te gaan

PS. Ivonne dank voor de mogelijkheid en vertrouwen.

Geef een reactie