trouw wie je lief hebt, en heb lief wie je getrouwd hebt

Veel hebben we samen meegemaakt en doorstaan, en de band moet toch wel erg sterk zijn, als je dan nog steeds zoveel van elkaar houdt. Het waren tot nu 19 bewogen huwelijksjaren, en wat mij betreft komen er nog heel veel bij.

Cuba

Bijna 22 jaar geleden kwamen we elkaar tegen in de kroeg in Nijmegen.
Hij op vakantie vanuit Cuba, op uitnodiging van een bekende van mij.
Al snel sloeg de vonk over, maar ja hij was met die ander dus dat kon helemaal niet.
Ik was ook net uit een heterorelatie, en mijn weg nog aan het vinden in een nieuwe wereld voor mij.
Maar liefde houdt je niet tegen. Dus al snel werd ook voor anderen duidelijk wat wij voelde voor elkaar.

Verblijfsvergunning

Al snel gingen we samen wonen, en ook dat was niet altijd even makkelijk. Van de kant van mijn man was er veel heimwee. Ook de procedure van een verblijfsvergunning koste veel stress. Geen werk, te taal niet kennen, en niemand in de buurt waarmee je kan praten is niet makkelijk, en maakt je eenzaam. Voor mij was het moeilijk, omdat ik van het ene moment op het ander, ineens iemand in huis had. Nog geen eigen leven opgebouwd in Nederland, dus 24/7 in huis. Maar we hebben ons er doorheen geslagen en samen de schouders er onder gezet. En gewonnen. De verblijfsvergunning kwam, en na enige tijd ook de naturalisatie als Nederlander. Financieel ging het allemaal niet zo goed, de zorgen over achtergebleven familie in Cuba, maar ook mijn kinderen, advocaat die betaald moest worden enz enz.. Maar ook daar kwamen we weer overheen.

arbeidsconflict

Na een periode van werken via een uitzendbureau, kwam mijn man in vaste dienst. Dus financieel werd het ook allemaal wat beter. Helaas kwamen er toen problemen op mijn werk.
Een arbeidsconflict maakte de situatie onhoudbaar. Advocaten die over en weer hard er in gingen, en schriftelijk te keer gingen over wat ik en/of mijn werkgever allemaal verkeerd hadden gedaan. Uiteindelijk werd de stress mij teveel en belande ik in het ziekenhuis. Gelukkig kon ik de volgende dag weer naar huis, maar de schrik zat er bij iedereen goed in. Hierdoor kon er een regeling worden getroffen, waarmee ik ook wat centen mee kreeg.

Bruin cafe

Ik was toen 53 jaar, en dan zitten er niet veel werkgevers meer op je te wachten. Verder kwam ik uit de grafische industrie, waar toen al weinig werk meer was. We hebben toen samen besloten, dat we mijn droom gingen waarmaken. En zo gezegd zo gedaan. Van de centen die ik kreeg van mijn werkgever hebben we een bruin café over gekocht .
Helaas, was het precies in de crisis tijd, en ook het rookverbod heeft niet meegewerkt in het succes. Het café groeide te langzaam dus na twee jaar waren we gedwongen het faillissement aan te vragen. Waarna natuurlijk ook weer een schuldsanering kwam. Een moeilijke beslissing, want de horeca bleek me in het bloed te zitten, en is mijn mooiste werkervaring.

Het verleden kwam hard aangekomen

Het faillissement kwam hard aan. Van 7 dagen per week werken, en vele uren per dag was naar ineens helemaal niets meer. Mijn man werkt nog dus ik zat heel veel alleen thuis.
Het verleden is toen hard aangekomen. Ik kon me niet meer verdrinken in het werk, zodat ik het verleden weg kon drukken. Nee het kwam eindeloos op me af, en trok me uiteindelijk helemaal onderuit.
Therapieën, paniekaanvallen, uitbarstingen en huilbuien alles kwam voorbij. In die tijd hen ik van alles geprobeerd om bezig te blijven. Ik heb b.v. een buurtwebsite opgezet, met redelijk succes. Helaas door mijn emotionele uitbarstingen, kon ik het niet langer volhouden.

Kleine wereld

Uiteindelijk gestopt met alle therapieën, want die slaan bij mij echt niet aan. Ik heb toen de beslissing genomen mij terug te trekken, en mijn wereld wat kleiner te maken.
Kleiner betekent, mijn gezin (kinderen met hun gezinnetje) en af en toe wat contact met de buren. Vorig jaar zijn we verhuisd naar een eengezinswoning, en sinds een paar maanden is Luna er bijgekomen. Toch wel een van de beste beslissingen ooit voor mij.

Ons is het gelukt

Dit alles hebben we toch maar mooi met zijn tweeën doorstaan. Was niet makkelijk aan beide kanten, maar er voor gaan en de ander respecteren, heeft ons zover gebracht.
Er zullen weinig stellen zijn die dit voor elkaar krijgen, maar ons is het gelukt

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie