Verdriet en pijn over een goede beslissing

Herken je dat ? Je moet een beslissing nemen over een moeilijke kwestie, je neemt (ook volgens andere) de juiste beslissing, maar het is zo dubbel, en het doet veel pijn.

Wat er gebeurde.

We zouden samen Sinterklaas vieren op 5 december. Gezellig met het hele gezin incl. mijn ex-vrouw en haar vriend. Ik keek er erg naar uit. Ondanks dat mijn ex en ik niet de beste vrienden zijn, hebben we altijd gezorgd dat als er iets was dat belangrijk voor de kinderen was, we er allebei waren. Ouderavonden, Sinterklaas etc.
Ook dit jaar zouden we weer samen bij mijn oudste dochter sinterklaas gaan vieren, gezellig met iedereen de kleinkinderen verwennen.
Een aantal weken geleden vroeg mijn dochter of ik de kinderen van school kon halen. Natuurlijk was dat geen probleem, graag zelfs. Luna mee en gezellig de middag samen met de oudste twee kleinzoons. De dag ervoor belde mijn dochter dat de jongste ziek was, en of ik hem eerder van school kon halen. Normaal is dat geen probleem, ware het niet dat Luna nog niet alleen kan zijn. Als ik weg ga schreeuwt ze het boel bij elkaar. Het was dus niet zo’n heel goed idee, omdat ik haar ook niet in de klas kan meenemen.

Ik werd boos

Geen probleem. Mijn ex zou de kleine ophalen en dan zouden wij haar aflossen. Zo gezegd zo gedaan en dat werkte op zich goed. Alleen mijn ex heeft het niet zo op honden blijkt nu. Ze gaf op een gegeven moment Luna een duw ( m.i. ) waar ik niet van gediend ben. Eerlijk gezegd weet ik niet of het gewoon mijn interpretatie was, of ook werkelijk gebeurde. Maar ik was boos. Gelukkig heb ik me kunnen inhouden, en heb net gedaan of er niets aan de hand was.

Geen sinterklaas voor ons

Tegelijk dat dit gebeurde, wist ik ook dat het inhouden geen tweede keer zou lukken. De middag ging verder goed, ik heb de oudste van school gehaald, en gelukkig ging mijn ex snel naar huis.
Maar tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat de sinterklaasavond er aan zat te komen. Ook daar zouden we Luna mee moeten nemen, aangezien ze niet alleen kan zijn nog.
Maar dan? Ik weet dat als het weer zou gebeuren, ik er iets van zou zeggen. En ik weet dat het dan niet op een normale toon zal gaan. Ik zou er zelfs heel boos om kunnen worden, en haar even flink zeggen wat ik er van vind.
Na overleg thuis en met mijn kinderen, hebben we besloten om geen risico te nemen. Stel je voor dat oma en opa ruzie zouden krijgen op zo’n dag, met de kleintjes erbij. Nee dan is het beter dat ik thuis blijf, en we het hier op een andere dag zouden vieren.

Met pijn in het hart keek ik naar de foto’s

Een goede beslissing denk ik nog steeds, maar oh wat doet het pijn. Die dag thuisblijven en later de foto’s zien voorbij komen op Facebook. De lach op hun gezichtjes, de spanning voor de cadeaus en het genieten van het uitpakken, en dit met iedereen bij elkaar. Helaas ik heb het moeten missen.
Natuurlijk is de rede extra pijnlijk namelijk, mijn gebrek aan controle over mijn stemmingen en emotie.

Het is mijn beslissing

Aan de ene kant geeft het een bepaalde rust, er is geen ruzie, aan de andere kant is het erg pijnlijk en verdrietig dat ik weer zo’n beslissing moet nemen.
Maar het is mijn beslissing, en hoe pijnlijk ook, ik weet dat het ’t beste is

 

 

 

 

je kan dit deze post delen op...
Share on Facebook
Facebook
1Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie