Verlaten door mijn broers en zussen, is jammer maar geen ramp meer

Lang heb ik gezwegen over mijn homoseksualiteit. Bang dat ik iedereen zou verliezen als ik uit de kast kwam.

24/7 Ben ik bezig dat geheim te bewaren… kopen met kleding bv, of dingen die op tv zijn, gesprekken op verjaardagen of zo maar een gesprek met de buren. Continu opletten wat ik zeg en wat ik doe.
Ik kan me herinneren dat iemand ooit op de LTS waar ik op school zat achter me liep, en zei: “kijk die gast met zijn kont draaien. ” Achteraf gezien weet ik niets eens of hij het over mij had, maar vanaf dat moment ben ik steeds gaan letten op hoe ik loop.
Het vreet energie. Ook altijd die angst iedereen te verliezen als uitkwam dat ik homo ben.

Tot het niet anders meer kon en op mijn veertigste uit de kast kwam.
Eerst mijn ex, dan de kinderen en later de familie en verdere sociale leven.
Waar ik al die tijd bang voor was gebeurde. Drie van de vier broers en zussen reageerde gelijk niet meer, een zus is later afgehaakt.
Familie van mijn vaders kant waren streng katholiek, dus daar was ik ( maar ook bv mijn dochters) niet meer welkom.
Het was een moeilijke en zwaar jaar dat eerste jaar dat ik uit de kast was.
Zeker omdat ze met het bericht dat ik homo ben, ook voor het eerst van het misbruik hoorde.

Ik verloor familie, vrienden, kennissen en zelfs mijn baan.
je komt in een depressie en weet niet meer hoe je er uit moet komen.
Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik ook iets positiefs uit de situatie kon halen.
Nu ik de meeste mensen in mijn leven kwijt ben kan ik ook heel eerlijk zijn en hoef ik niet meer met een geheim rond te lopen. Ik ben homo en accepteer het maar. Kan je er niet mee leven dan blijf je lekker weg.

Het werd een leven zonder familie. (uitgezonderd mijn dochters gelukkig). Die hebben mij altijd gesteund en doen dat nog steeds.
Het eerste jaar was moeilijk. Ik wist dat de kans er was dat ze me zouden laten vallen, maar toch hoop je tegen beter weten in dat het anders zou verlopen.
Eerste jaar veel naast de telefoon gezeten met de hoop dat er iemand zou bellen. Maar nul komma nul.
Dan komt de bewustwording dat ze je echt niet meer moeten. Met deze bewustwording komt ook een moment dat je een streep moet trekken. Okay jullie willen niet meer, dan zal ik daar mee moeten leven. Maar verwacht niet dat alles zomaar goed is als je er anders over denkt. Want de tijd dat ik jullie het meest nodig had waren jullie er niet dus dat zou zo maar weer kunnen gebeuren als alles okay zou worden.

Nee, ik beseft dat ik beter een leven zonder hen kon hebben, dan een leven met familie bij wie je altijd op je woorden moet letten.
Toch heb ik nog enkele pogingen gedaan, maar die liepen op niets uit.
Dus uiteindelijk heb ik een leven opgebouwd met mijn dochters en hun gezin als enige familie, en eerlijk gezegd ben ik daar niet meer zo verdrietig om.
Ik heb ze echt leren kennen, en weet dat ik beter af ben zonder dat soort mensen.

Leven zonder broers en zussen is jammer, en ik had het liever anders gezien, maar het is voor mij geen noodzaak (meer) om ze naast me te hebben.

Geef een reactie