verlatingsangst? bindingsangst? Borderline? Ik weet niet waar het onder valt.

Vanaf dat het misbruik naar buiten is gekomen is er heel veel gebeurd in mijn toen jonge leventje.
Het schuldgevoel van mijn ouders en de schande die zij voelde hebben erg veel indruk gemaakt op mijn verdere leven.
(Ik zal hier zeker nog wel een blog overschrijven). Maar voor mij heeft het een eenzaam gevoel opgeleverd, en de zekerheid dat er niemand bestaat, die onvoorwaardelijk achter me zal staan.

Aan de kant

Helaas is dit gevoel nooit verdwenen.
Hoeveel mensen ook bewijzen dat ze wel achter me staan, in mijn achterhoofd zit altijd een gevoel van: “maar eens komt er een moment dat je me aan de kant schuift”.
Dit bij enkele zeer ten onrechte. Zeker mijn kinderen en mijn man hebben echt wel bewezen dat ze altijd achter me staan. En toch….
Het geeft dan ook weer een schuld gevoel naar hen toe. En zo kom je toch weer in een cirkeltje terecht.

Weinig mensen meer over

Ik ben nu zo’n 50 jaar verder, en in die 50 jaar zijn er van allerlei dingen gebeurd die dergelijke gevoelens bevestigen. Daarmee wil ik niet zeggen dat alle anderen fout zijn ten opzichte van mijzelf.
Door van allerlei redenen, heb ik van de vele familie, vrienden en bekenden die ik had, niemand anders meer over dan mijn kinderen en mijn partner.  Waarschijnlijk heeft ook dit twee kanten. Als je leeft met het gevoel dat er nooit iemand zal zijn die voor de volle 100% achter je staat, dan zal dat ook niet gebeuren denk ik.

Geïrriteerd 

Mezelf geven kan ik ook alleen nog bij mijn kinderen en mijn partner.
Op verjaardagen bij hen, moet ik altijd voorzichtig zijn. Ik kan mezelf snel ergeren aan dingen die gezegd worden of gebeuren.
Ik drink daarom ook geen druppel alcohol meer, en zit zoveel mogelijk naast mijn man die me dan een waarschuwing geeft als hij merkt dat ik geïrriteerd raak. Vaak kom ik er zelf pas achter als het te laat is, en ik al wat boze opmerkingen heb geplaatst. Als ik me ga irriteren ben ik ook weer snel weg. Mijn kinderen weten dat, en accepteren dat ook. Beter zo dan problemen op een verjaardag maken.

Om de problemen heen

Ondertussen ben ik mijn leven zo aan het inrichten dat ik een leuk leven heb. En dat doe ik om mijn psychologische problemen heen.
Therapieën heb ik opgegeven. Veel geprobeerd, maar nooit de juiste voor me gevonden. Dus accepteren hoe ik zelf ben geworden ( hoe moeilijk ook) en er toch iets leuks van maken.
Je kan het een naam geven als bindingsangst of verlatingsangst bv, maar de naam maakt me eigenlijk niet meer uit.
Ik heb geen diagnose meer nodig. Dit is hoe mijn leven nu in elkaar zit en dit is waar ik mee zal moeten dealen.

“Normaal leven”

Geen therapeut gaat mij meer zeggen hoe fout ik het wel niet doe, en hoe zij zullen zorgen dat ik weer een “normaal” leven kan krijgen. Als ik maar ga doen zoals zij het zeggen.
Niet meer met mij dus. Therapieën voor mij persoonlijk, en voor mensen van mijn leeftijd zijn er blijkbaar niet, althans ik heb ze niet gevonden.

Nee in mijn hoofd heb ik twee dingen. Aan de ene kant dat ik de laatste mensen in mijn leven ook ga verliezen, maar aan de andere kant ook weet dat zij wel achter me staan, en blijven staan. Die paar momenten dat ik denk van “zie je wel”, druk ik de kop in met de momenten dat ze bewezen hoeveel ze van me houden en achter me staan.

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie