seksueelmisbruik vertellen aan mijn ouders, en dan?

Het moment dat er naar buitenkwam dat ik misbruikt ben, was er geen enkele twijfel bij mijn ouders.
Hierdoor hoefde ik ook niet nog eens vechten tegen onbegrip en/of ongeloof.
Een half jaar nadat alles was uitgekomen, is het me echter weer overkomen. Die keer heb ik het nooit aan iemand verteld. De schande die ik voelde, het verdriet dat ik (in mijn ogen) veroorzaakte door het eerste seksueelmisbruik te vertellen, hebben mij er van tegen gehouden. Niet nog eens. Meer dan 30 jaar heb ik er over gezegen.

Gewenning

Op het moment dat ik uit de kast kwam werd me ook verteld door bekende, maar ook hulpverleners zoals psycholoog bijvoorbeeld, dat ik mijn omgeving de kans moest geven om aan het idee te wennen. Tenslotte hebben ze me altijd gezien als hetero man en heb ik ook alles er aan gedaan dat idee te bevestigen. Dan kom ik plotseling met de mededeling dat ik van mannen houd. Daar had men in mijn beleving, best een punt.

Vertrouwen

In mijn beleving ligt daar ook het probleem van iemand die misbruikt is. Bij mij was het de dader een van de beste vrienden van mijn vader. Vele jaren hebben ze de man gezien als een vriend, iemand die ze 100% vertrouwde en ineens blijkt hij een heel ander mens te zijn als dat zij dachten. Ook een bepaald schuldgevoel komt op bij mijn ouders. Dat je iemand zo verkeerd beoordeelt, en je kind in alle vertrouwen aan hem mee geeft.
Als misbruikslachtoffer kom je vaak met een verhaal, dat het hele leven van ouders/familie en bekende op de kop gaat zetten. Iemand die ze vaak jaren goed gekend hebben, ( althans dat dachten ze) blijkt ineens heel anders te zijn.

Je verwacht begrip

Natuurlijk verwacht, hoop en wens je alle begrip, over hoe moeilijk het is voor jou om eindelijk open te zijn dat je wordt misbruikt.
Maar als ik van het standpunt van de ander uit ga, dan wordt er nogal wat gezegd, en een beschuldiging geuit. Hoe terecht ook.
Ik stel me voor dat mijn zus me zou vertellen dat mijn vader een crimineel zou zijn. Mijn eerste reactie zou zijn: “jij bent hartstikke gek, ons pa zal nooit zoiets doen of zelfs er maar aan denken”.
Iedereen vindt dat een normale reactie, tenslotte is het je vader en die ken je door en door.
Maar als mijn zus mij zou komen vertellen dat mijn vader haar misbruikt, dan verwachten we met zijn alle, dat ik het dan gelijk voor waar aan moet nemen.

Dilemma

Het is een vreselijk dilemma, voor alle partijen denk ik.
Het moet verschrikkelijk zijn, om jaren misbruikt te zijn, het eindelijk te delen met de mensen die je vertrouwd, en dan niet gelooft te worden.
Maar het moet ook verschrikkelijk zijn om te horen dat je vader / broer of ander familielid die je 100% vertrouwde, heel anders blijkt te zijn dan je dacht.
Ik probeer me een beetje voor te stellen van beide kanten, en dat is verdomd moeilijk kan ik je zeggen.

Bekende

Heel anders lijkt me als het gaat om een bekende van buiten de familie. Een leraar, of groepsleider of vriend van de familie bijvoorbeeld.
Daarbij kan ik me absoluut niet voorstellen dat er enige twijfel zou kunnen zijn. Gelukkig hebben mijn ouders toen ook gelijk stappen ondernomen.

Bij misbruik, en zeker bij incest lijkt het mij een heel goed plan om dit eerst aan een vertrouwens-persoon te vertellen. En met diegene samen de naasten in te lichten. Het kan bijvoorbeeld een huisarts of therapeut zijn, of iemand die de familie heel goed kent. Je gesterkt, ondersteunt te voelen.

 

 

Geef een reactie