voor mij geen suïcide meer.

Na zo’n kleine 50 jaar rond gelopen te hebben met regelmatige suïcide gedachtes, heb ik nu besloten dat het te laat daarvoor is

Het klinkt misschien raar, maar al die jaren kwamen en gingen gedachtes over zelfmoord.
Het vechten tegen mijn minderwaardigheidsgevoelens, het misbruik, het gevoel dat niemand echt van me houdt en echt om me geeft, de ervaringen van afgewezen worden enz enz. dat zal zeker nog blijven. Maar het is het niet meer waard om daarvoor anderen zoveel verdriet aan te doen.

Natuurlijk weet ik dat er wel degelijk mensen zijn die echt om me geven, maar ja weten en voelen is weer een groot verschil. Het is meer denk ik dat ik het me niet voor kan stellen, en heb ik in mijn leven een beetje teveel teleurstellingen gehad, van mensen waar ik op vertrouwde. Het liet me, in mijn ogen, zien hoe waardeloos en mislukt dat ik ben.

Nadat twee jaar geleden weer een therapie mislukt was, heb ik besloten dat ik geen volgende therapie meer ga nemen. Ik ben nu in de 60 en heb er wel genoeg gehad. In al die jaren heb ik geen enkele therapie kunnen afmaken. Natuurlijk in eerste instantie door mijzelf en mijn masker, maar ik leg die schuld ook een groot gedeelte bij de therapeuten neer.
Tenslotte heb ik voor mijn problemen en mijn masker  hulp gezocht, en je zou dan denken dat zij wisten waar ze aan begonnen, Maar helaas. Als het te moeilijk werd voor ze, gaven ze me gewoon op. Ook geen nabehandeling of wat er op lijkt. In die jaren heb ik twee keer een “na-gesprek” gehad, wat beide keren achteraf gezien meer een “naar gesprek” bleek te zijn.

Ook ben ik in al die jaren door sommige groepsleden voor van alles uitgemaakt (ook in sessies), beschuldigd voor dingen van therapeuten, en door een groepslid dat ik wilde helpen financieel benadeeld.
De laatste groep waar ik in was, met alleen mannen is (ondanks dat ik ook deze niet af kon maken) nog de beste groep geweest. Ik voelde me goed samen met hen, en gerespecteerd als groepslid.
En nog steeds als ik enkele van hen tegenkom maakt het me dag toch weer een beetje ok.

Ondertussen heb ik mijn wereldje erg ingekrompen. kinderen, kleinkinderen en een enkeling daar buiten. Ik ben verhuist van de flat naar een eengezinswoning en heb weer een hondje.
Door deze keuzes te maken, heb ik niet zoveel tegenvallers meer en is het leven een stuk dragelijker.
Natuurlijk is niet iedereen gegeven deze keuzes te maken, maar ik ben blij dat het voor mij wel mogelijk is.
Hierdoor is mijn leven een stuk dragelijker geworden en kan ik zeggen dat ik de gedachtes van de zelfmoord redelijk onder controle heb. Zeker ook de medicatie helpt.
Nu ik over de 60 ben, kan ik zeggen dat het vol te houden is.

Als ik de eerste 50 moeilijke jaren heb kunnen doorstaan, kan het ook de laatste 20 jaar. 🙂

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie