wat een verademing zo’n luisterend oor

Dinsdag had ik mijn oppasdag bij mijn kleinzoon.
Nu woont hij niet bij ons in de buurt maar in Arnhem, en gaat naar een speciale crèche in Velp
Dat is dus wel een stukje rijden. Maar o wat kijk ik altijd uit naar die middag.

Dinsdagmiddag liep alles een beetje anders.
Onderweg naar de crèche begon er een buikpijn op te zetten.
Ongemakkelijk toen ik op de crèche aankwam maar het ging allemaal nog wel.
Nadat we thuis waren aangekomen werd de pijn meer en meer.
Ik heb toen mijn schoonzoon gebeld dat hij naar huis moest komen om die kleine op te vangen en ik naar de dokter.

Bij mijn huisarts aangekomen baalde ik een beetje want hij was er zelf niet, dus kreeg ik de andere arts van de gezamenlijke praktijk.
Met mijn vaste huisarts heb ik namelijk een erg goed contact, maar ik was al blij dat ik snel geholpen werd.
Uiteindelijk bleek het een verkramping in de dunne darm te zijn, dus alles viel gelukkig mee.

Na het onderzoek kwamen we in gesprek over de medicijnen die ik slik, en waarom de antidepressiva.
Van een licht gesprekje werd het steeds dieper en kwam misbruik, familie, oordelen en veroordelingen aan bod.
Na een kleine 20 minuten was ik weer buiten en gerustgesteld.

Toen ik eenmaal thuis was en rustig zat, liet ik het hele gesprek nog eens in mijn hoofd afspelen, en was ik  blij verrast.
Door mijn eigen huisarts ben ik altijd goed opgevangen en ik kan met hem heel goed praten.
Ik vond het altijd een verademing.
Maar ook deze huisarts wist precies de goede vragen te stellen op het juiste moment.
Hij gaf mij niet het gevoel van medelijden of slachtoffer, maar zuiver dat hij geïnteresseerd was in mij, en wat er met mij is gebeurd.

Ineens heb ik het gevoel van iemand die naast me stond, en met mij samen een gesprek voerde over mijn heden en verleden.
Hij gaf me geen goedbedoelde raad, maar was gewoon geïnteresseerd in mij en mijn verhaal.
Ik had ook geen enkele schroom. Er zat zelfs een arts in opleiding bij, die ik gewoon helemaal vergat.
Dat vind ik maar bij heel weinig mensen.

Soms ontmoet je ineens een persoon die mij wél het gevoel kan geven dat ik er toe doet.
Natuurlijk heb ik dat gevoel bij mijn man en kinderen, maar bij hen ben ik toch ook altijd voorzichtig met wat en hoe ik dingen zeg.
Ik wil hen geen pijn doen.
Maar deze twee huisartsen weten als geen ander mij het gevoel te geven dat ze echt geïnteresseerd zijn in mij als persoon.
Waarschijnlijk hebben ze allebei niet eens in de gaten hoezeer ze mij helpen met zo’n luisterend oor.
Heel wat beter dan alle psychiaters, psychologen en sociotherapeuten die ik ooit heb ontmoet.
Als het bestond, zou ik Dr. de Graaf en Dr de Vaal van huisartsenpraktijk “De schakel” in Nijmegen de prijs gunnen van huisarts van het jaar 🙂

Geef een reactie