ze moet letterlijk vechten voor haar leven

De laatste maanden loop ik veel met Luna in het park hier in de buurt. Daar kunnen honden los lopen, en kan ik met een bal gooien. Dat vindt Luna helemaal geweldig, er achteraan rennen en terug brengen. Tot ik laatst las dat het niet een goede en natuurlijk manier is voor de hond om achter een bal aan te gaan. Het continu starten met rennen en dan bij de bal gelijk afremmen met de pootjes kan later problemen geven voor bijvoorbeeld de gewrichten.
Dus vanaf dat moment neem ik niet meer iedere keer de bal mee, maar wissel soms even af.

Lekker los lopen

Zo ook afgelopen maandag. Luna laat ik, als we in het park komen, los lopen. Dan kan ze overal wat snuffelen en ruiken zoals hondjes nu eenmaal doen. Ik kom verschillende mensen met honden tegen, en er is geen probleem. 90% Van die mensen hebben de hond los daar.
Op een gegeven moment komen we een labrador tegen, en dan hou ik Luna altijd in de gaten. Problemen zijn er nooit, maar als ze teveel willen ruiken maakt ze wel even duidelijk dat ze dat niet wil.
Maar het is geen enkel probleem. Ze ruiken even aan elkaar en dan lopen we weer allemaal door.

De aanval

10 minuten later komen we weer dezelfde Labrador tegen. Ze blijven even op zo’n tien meter naar elkaar kijken, en dan ineens vliegt de labrador naar Luna, loopt haar omver, en de twee raken in gevecht.
Luna heeft natuurlijk geen enkele kans tegen een labrador die 4 of 5 keer zo groot is. Ik sprong er tussen, althans boven op die labrador om te proberen Luna los te krijgen. Ik heb gestompt, geslagen, geschopt, geschreeuwd en gelukkig uiteindelijk liet hij los.

Gewond

Luna is vreselijk geschrokken natuurlijk, ze is gewond en overal zat bloed. Omdat ook ik wat wonden had, en bloedverdunners, wist ik niet wat nu van haar en wat van mij was.
Gelijk nadat ik thuis kwam zijn we naar de dierenarts gegaan en bleek ze (na onderzoek onder narcose) toch aardig gewond te zijn. De buitenkant viel wel mee, maar er was veel huid los getrokken.
Na hechten en schoonmaken, heb ik Luna weer meegenomen naar huis.

Trauma

Fysiek gaat het allemaal wel voorspoedig, en zal ze er na een tijdje niets meer van merken.
Maar geestelijk kun je nu al merken dat ze een trauma heeft. Ze beseft hoe dat ik voor haar heb gevochten blijkbaar, en wijkt geen meter meer van mijn zijde.
Ze ligt lekker te slapen in haar stoel of op bed, en ik hoef maar koffie te pakken of even naar het toilet te gaan en ze staat naast me.
Gelukkig heeft ze naar mensen en kleine honden geen angst of agressie opgelopen, maar of dat ook geld voor grote honden zal moeten blijken als ze fysiek weer helemaal in orde is.

Geweldige veerkracht

Het is zo moeilijk te snappen waarom die dingen altijd bij dezelfde gebeuren. Of het nu bij mensen is, of in dit geval bij Luna.
Eerst wordt ze twee keer gedumpt in een asiel, en nu heeft ze eindelijk haar plek gevonden voor het leven en kan ze genieten, en dan gebeurd zoiets.
Ik vraag me dan ook altijd af, is het toeval dat ze bij ons is gekomen?
Zowel zei als ik het nodige meegemaakt in ons leven. Allebei getoond dat we veerkracht hebben en het niet zomaar opgeven. Maar ook allebei steeds weer tegen dingen aanlopen die onprettig zijn.

Precies weet ik het niet, maar ik weet wel dat ik me steeds meer verbonden voel met haar.

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie