waarom zijn er in mijn leven toch zoveel twijfels en angsten ?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven in het blog.
Er zitten zoveel twijfels en angsten op het moment dat ik telkens als ik wat geschreven heb het maar weer delete, want ik vind het dan weer niet goed genoeg. Soms zelfs dat het gewoon nergens op slaat.

Natuurlijk weet ik dat het één van mijn valkuilen is, en dat ik er weer aardig in loop.
Dan gaat het stemmetje van zie je wel weer volop schreeuwen van binnen. Je kan niets, alles wat je doet gaat fout, enz enz. En dan geef ik het maar weer op. Wat dan natuurlijk weer een bevestiging is van het stemmetje. “zie je wel, als het even tegen zit geef je het weer op”

Nadat Luna is aangevallen door de Labrador, is het met mij ook bergaf gegaan.
Ik heb mijzelf er de schuld van gegeven dat ik haar niet kon beschermen. En ik weet dat als dat eenmaal begint ligt de neerwaartse spiraal op de loer.
Het is dan niet alleen van één voorval wat ik mezelf verwijt, maar gaat ov er van alles wat ik heb meegemaakt. Soms wel van 40 jaar geleden.

Vandaag zag ik op twitter een jongen man die schreef dat zijn verjaardag niet was verlopen zoals hij graag wilde. Niet dat de mensen die er waren niet gezellig waren, maar omdat hij er door zijn psychische gesteldheid er niet van kon genieten.
Ik wilde er op reageren, en hem een “hart onder de riem” steken. Helaas na 2 minuten turen en denken wat ik zou schrijven, dacht ik van wie ben ik om hierop te reageren. Straks denkt hij dat ik hele andere dingen van hem wil, ( hij is ook homoseksueel) en ziet hij mij als een of andere oude viezerik. Dus maar weer niet reageren, kan het ook niet verkeerd gaan. Maar ja dan kom ik weer tot de conclusie dat ik toch wel een erg waardeloos figuur ben dat ik dat nog niet eens kan.

Het is nu meer dan een maand geleden dat het gebeurde met Luna en ik in die spiraal terecht kwam.
Normaal zou ik dan hele stukken gaan wandelen om mijn zinnen te verzetten, maar Luna blijkt niet zo goed tegen de warmte te kunnen dus zou ze niet mee kunnen en dat vind ik dan weer zielig. Dus dan maar thuis blijven en kniezen.

Het is weer een zielig verhaal geworden geloof ik, maar het is maar even niet anders.
Ik hoop nu ik het heb opgeschreven, dat de  omkeer weer snel komt en ik me weer snel beter ga voelen.
Voor Luna ben ik blij dat de ergste hitte morgen over is, en we weer samen hele stukken kunnen gaan wandelen. Dat heeft dan ook weer op mij een positieve werking.

Ik zet deze blog snel online, want als ik het ga na kijken op fouten, zal het waarschijnlijk nooit online komen. Dus alvast mijn excuus als er teveel fouten in staan

 

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie