alleen, zonder therapeut Floris!

Mijn laatste therapie was voor mij weer niet wat ik er van verwachte. Alweer een therapie die ik niet kan afmaken. Teleurgesteld, verdrietig en boos ga ik naar mijn huisarts. Ik weet het niet meer. Ben boos op mijzelf en de therapeut die het mij zo moeilijk maakt. Het gevoel een waardeloos figuur te zijn die alleen maar moeilijk doet, heerst de boventoon. Anderen maken het wel af, maar ik moet weer zo nodig opgeven.

Huisarts

Met mijn huisarts kan ik goed praten, en hij neemt mijn klachten ook altijd serieus. Dat is een goed gevoel. Hij stelt mij voor om te kijken of de praktijkondersteuner (ik zal hem hier de naam Floris geven) mij kan helpen. Ik twijfel of ik dat wel moet doen, want mijn ervaring met therapeuten is niet altijd positief. Zeker in het begin ben ik sceptisch en cynisch. Er moet nieuw vertrouwen opgebouwd worden, wat weer veel energie kost. Maar ik ga het maar weer proberen. Wel geef ik mijn huisarts nog even mee dat ik snel zal stoppen als er geen klik is.

Therapeut Floris

Ik maak bij de assistente gelijk een afspraak bij Floris. Het is druk en ik moet een weekje wachten. Na een weekje stressen over hoe Floris zou zijn, en of het wel zal klikken, is de dag van de eerste afspraak toch snel gekomen. Ik zit, na een rusteloze nacht, beetje zenuwachtig in de wachtkamer. Dan komt Floris de wachtkamer binnen en roept me. Ik geef hem een hand en we stellen ons zelf voor. Floris heeft duidelijk al met de huisarts gepraat, en is op de hoogte van mijn problemen. Ik krijg snel een goed gevoel bij hem. Ik voel me niet gedwongen, en er wordt niet gepusht om dingen te vertellen.  We hebben een rustig gesprek, soms maakt hij met een tekeningetje duidelijk, waar hij denkt dat een bepaald gevoel vandaan komt. Eigenlijk was gelijk het ijs gebroken. Vanaf die dag ga ik iedere 4 á 5 weken naar Floris.

Gesprekspartner

Hij is voor mij mijn gesprekspartner. Ik kan met hem eerlijk over mijn gevoelens praten, zonder schaamte of voorzichtigheid. Ik heb het gevoel dat hij er is voor mij, en niet andersom. Bij andere therapeuten heb ik me wel eens afgevraagd, of ik daar alleen maar zit omdat zij aan het eind van de maand salaris krijgen, of dat ze er zijn om te helpen en te ondersteunen. Natuurlijk besef ik ook bij Floris dat het zijn werk is, maar als ik bij hem ben, voelt het heel anders.

Slecht nieuws

Gisteren mocht ik weer naar hem toe. Ik ben enthousiast, want ik ga hem vertellen dat ik nu zoveel schrijf, en over deze website. Ook Floris vond het mooi dat mijn website enthousiast ontvangen is, maar waarschuwde ook dat er kritiek kan komen, en dat ik die dan niet gelijk persoonlijk moet nemen. (het is één van mijn valkuilen).
Aan het eind zegt Floris dat hij minder goed nieuws heeft. Hij gaat snel overgeplaatst worden naar een andere praktijk. Hij vertelt dat hij blij is dat het nu beter met mij gaat, en dat ik nog een laatste keer kan komen als ik dat wil.

Afsluiten

Ik hoor het wel maar het komt niet echt meer binnen. Mijn gedachtes gaan steeds verder weg en ik begin me af te sluiten. Begin te vloeken in mezelf. Waarom kan ook nooit iets goeds blijven. Heb ik eindelijk iemand waar ik tegenaan kan praten en waar ik een goed gevoel bij heb, gaat hij weer ergens anders naar toe. Floris vraagt nog of ik een nieuwe afspraak wil voor over 2 weken, want dan is hij er zeker nog. maar ik doe dat maar niet. Als het dan toch moet, dan maar meteen anders zit ik er weer tegen aan te hikken.

The day after

Het is nu één dag later, en het dringt steeds meer door dat ik echt mijn gesprekspartner kwijt ben. Het doet pijn en het maakt me een beetje bang. Een andere praktijkondersteuner zie ik op dit moment niet zitten. Weer in de zenuwen weer afwachten of er een klik is. Als ik er aan denk voel ik de zenuwen al in mijn maag.
Voorlopig ga ik het alleen proberen. De stress is minder nadat ik rustiger aan ben gaan leven, dus ik hoop dat het gaat lukken. Ik zal tenslotte ook niet tot de eeuwigheid een therapeut kunnen hebben. Ooit zal ik zonder therapeut verder moeten.

Dus ik ga niet bij de pakken neer zitten, maar ik ga er weer voor ook zonder Floris.
Via deze weg wil ik Floris wel bedanken dat hij zoveel voor mij heeft willen doen.

Geef een reactie