Ben ik nu zo dom?

Soms zijn er van die momenten dat ik het echt niet meer kan volgen, en vraag ik me echt af of ik nu zo achterlijk ben.
Ik kan me voorstellen dat je denkt, wat heeft hij nu weer.

Ik heb al meer dan 20 jaar geen contact meer met broers en met een zus. Met andere familie zoals neven en nichten maar heel sporadisch.
Na het overlijden van ouders en het volwassen worden is het vaak dat die familie meer op de achtergrond raakt. Iedereen krijgt zijn eigen leven en is daar druk mee.
Langzaam groeit zo’n familie uit elkaar en zie je elkaar nog op speciale gebeurtenissen zoals een begrafenis.
Meer intensief contact had ik met mijn oudste zus nog.

In 2014 overleed mijn jongste zus.
Natuurlijk een verschrikkelijk gegeven ook al omdat ze pas 58 jaar oud was, dus voor familie en zeker haar gezin een groot verlies.
Voor mij was het anders. In die vele jaren ervoor heb ik wel eens contact gezocht, maar het is nooit gelukt.
Schuldvraag daarover is ook niet belangrijk meer, maar misschien waren we wel teveel hetzelfde. In ieder geval had ik haar al vele jaren niet gesproken en eigenlijk ken je elkaar dan ook niet meer.
Door allerlei zaken heb ik ook aangegeven dat ik hen niet op mijn uitvaart zou willen hebben. Niet bij leven geïnteresseerd, waarom dan wel bij overlijden.
Voor mij was het dan ook uitgesloten dat ik naar haar uitvaart wel zou gaan. Ook al omdat ik met mijn psychische problemen niet echt mijn emoties in de hand heb.
Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om geen afscheid te kunnen nemen van een zus, ook al is het contact 20 jaar daarvoor met problemen gestopt.

Een jaar later overleed een neef van me. Zijn broer vroeg me speciaal om naar de uitvaart te komen.
Omdat daar toch wat meer afstand in zit ( wat emotie) en omdat ik die broer ( dus ook een neef) graag mag, heb ik dat gedaan om hem te steunen.
Samen met mijn man ben ik er naar toe gegaan. Het werd een regelrechte ramp.
We stonden daar in de wachtruimte, en mensen stonden met de rug naar ons toe. Met moeite kregen we van sommige een had maar dan waren ze ook weer gelijk weg.
Het was een vreemde maar ook vernederende en zeer pijnlijke ervaring.
Dat alles om dat ik niet naar de uitvaart van mijn zus was gegaan maar wel naar mijn neef.
We zijn na de crematie gaan condoleren en naar huis gegaan. Onderweg naar huis heb ik al tegen mijn man gezegd dat het dus voor mij echt klaar was. Verder contact hoefde ik niet meer.
Die enkele keer dat ik neven en nichten zie, hoef ik me niet oz te laten behandelen.

Enkele dagen na deze uitvaart kwam mijn oudste zus langs om te zeggen dat ook zij als laatste van de familie het contact geheel wilde verbreken.
We hebben nog wat zitten praten, en ze besloot toen nog een keer langs te komen met haar man.
Het moet dan wel echt langs zijn geweest en niet aan, want ik heb nooit meer iets gehoord.
Dat heb ik wel geleerd, als mensen echt geen contact wil moet je het zelf niet gaan opdringen.
Het is haar keuze en die zal ik dan geheel moeten accepteren.

Nu 3 jaar later wordt mijn dochter gebeld door mijn zus want diezelfde familie gaat een reünie organiseren.
Ze willen mij uitnodigen maar  hebben mijn nieuwe adres niet.
Mijn dochter heeft mij gevraagd of ze het mocht geven en ik heb nee gezegd.
Wat zou ik daar moeten doen. Men vond me 3 jaar geleden het aankijken nog niet waard.
Ik denk dat het alleen hun straatje schoonvegen is. Hij durft toch niet te komen dus we sturen hem een uitnodiging.
Mocht ik toch gaan kunnen ze altijd nog gewoon met de rug naar me toe gaan staan.

Ik heb mijn zus gemaild dat er geen enkele reden meer is voor mijn gehele familie om mijn een bericht te sturen of op andere manier te benaderen.
Ik kreeg een bericht terug dat ze het erg jammer vindt, maar mijn keuze zou respecteren.

Ik ben nu dus de draad helemaal kwijt.
Je behandeld mij en mijn man als oud vuil, zegt dat je geen contact meer wil, komt een belofte niet na, en nu is het jammer dat ik zeg dat ik niet meer benadert wil worden?

Waarschijnlijk ben ik echt te dom om na te denken.

 

 

 

Geef een reactie