Coming out van mijn persoonlijkheidsstoornis

Alleen thuis

Ik zit alleen thuis en achter de pc. Eigenlijk verveel ik me een beetje, en ga maar eens in google opzoek naar wat er in mijn wijk allemaal te doen is. Zo kom ik er achter dat er eigenlijk maar heel weinig te vinden is over onze wijk op internet. Spontaan bedenk ik me om een facebookpagina aan te maken en daar wat buren en bekende uit de wijk op uit te nodigen. Al snel loopt het uit de hand, en binnen korte tijd zijn er al 200 volgers op de pagina. Op dat moment realiseer ik me dat er een behoefte is aan een wijkwebsite en ga ik er vol voor om er een succes van te maken. Al met al is het uitgegroeid toe een geheel socialmedia gebeuren voor onze wijk. Facebook, twitter, eigen website, alles was erbij

Steeds dieper

Als veel wijkbewoners interesse tonen in een pagina, krijgt ook de gemeente interesse om de pagina te gebruiken. Snel komt dan ook de vraag of een ambtenaar kan komen praten. Dat is voor mij natuurlijk een mooi compliment. Echter met deze interesses word ook de druk groter. Op een gegeven moment leren mensen je kennen en beseffen dat jij achter de wijkpagina zit. Dan komen ook de vragen of je kan helpen met problemen in de wijk. Tegels die niet goed liggen, of helpen met iets organiseren. Door mijn enthousiasme, en aangemoedigd door het succes van de webpagina, word ik steeds dieper ingezogen in het wijkgebeuren. Stukjes schrijven, foto’s maken, contact houden met de gemeente en organisatie’s, vergaderingen enz.

De keerzijde

Maar het heeft ook een keerzijde voor me. Als je dingen doet zijn er ook altijd mensen met kritiek. Ik kom ook mensen tegen die me totaal niet liggen. Omdat ik het gevoel heb dat ik vanuit de website op mensen moet reageren, en niet persoonlijk, probeer ik over die hobbel heen te stappen. Maar dan gaan mijn valkuilen op scherp staan. Ik ga stress ervaren. Ik wil met sommige mensen helemaal niet praten, maar het gevoel van het moet krijgt de overhand. De kleinste kritiek die ik krijg kan ik wakker van liggen, reageer dan emotioneel en impulsief. Gevolg is dat de mensen mij op een bepaalde manier gaan zien. Ze weten, en snappen totaal niet waarom ik zo heftig reageer. Dat kan ook niet, want ze kennen mijn probleem niet natuurlijk.

Mijn reactie begrijpen

Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om open en eerlijk te zijn over de problemen die ik heb. Dat ik door de problemen soms heftiger reageer dan ik bedoel, en het zelfs soms niet in de gaten heb hoe fel ik reageer. Natuurlijk was ik bang voor hun reactie, maar tot mijn eigen verbazing waren er alleen maar goede reacties. iemand zei: Knap van je dat je het kan noemen, en ik ben blij dat ik nu weet waarom je soms zo fel bent. Een ander kan het zich helemaal voorstellen, want iemand in zijn familie heeft het ook. Een derde is er zelf voor behandeld. Het waren mooie gesprekken, en ik ben nog trots dat ik de stap heb durven zetten. Voor mij is toen de bevestiging gekomen, dat ik er niet zo geheimzinnig over hoef te doen. Als mensen weten wat er met me aan de hand is, dan begrijpen ze ook waarom ik soms reageert zoals ik doe. Niet dat het goed is hoor, dat ik zo heftig reageer, want dan moet ik later weer mijn excuus aanbieden voor een overdreven reactie. Maar weet je, als ik dan zeg dat het me spijt, hoor ik nagenoeg altijd terug dat het niet belangrijk is. “We weten waarom je zo reageert, dus maak er geen punt van”.

Blij met mijn coming out

Soms vragen mensen wel eens of het goed is dat ik zo open ben.
Maar doordat het socialmedia gebeuren, en de reactie van de mensen op mijn “coming out” over mijn persoonlijkheidsstoornis, heb ik geleerd dat mensen vaak niet zo afwijzend zijn als dat ik eerst dacht.

 

Geef een reactie