Een bizarre dag

Soms gebeuren er bizarre dingen in je leven
In 2014 zit ik in een dag-klinische behandeling, drie dagen in de week therapie. Het is een hele moeilijke tijd. Het klikt totaal niet met sommige uit de groep, maar ook met sommige sociotherapeuten is er totaal geen klik. Ik heb me voorgenomen, en belooft aan de mensen die dichtbij me staan en de therapeuten, dat ik deze therapie echt een kans zal geven. Wel heb ik erg veel twijfels, en heb mij ook echt voorgenomen dat deze therapie het laatste is wat ik nog wil. Mijn doodswens is in die tijd erg sterk, en mijn innerlijke strijd is moeilijk en hard. Maar ik houd vol. Ik ben al zo vaak gevallen en weer opgestaan, dat moet deze keer ook lukken.

Als het me teveel wordt

De momenten dat alles me teveel wordt, kan ik op verschillende manieren reageren,  Ik begin me af te sluiten en hoor niet meer wat er gezegd wordt, of ik word kwaad en begin de ander verbaal aan te vallen, of ik loop weg. Vaak heb ik zelf niet in de gaten wanneer het opkomt, en een keus in mijn reactie heb ik al helemaal niet.
Op een dag was het weer zover, in de groep gebeurde van alles en ik had het gevoel dat ik aan alle kanten aangevallen werd. Ik kon het totaal niet meer aan, en ben boos en verdrietig weggegaan.

Langs de snelweg

Vaak ga ik dan hele stukken lopen. Er gaat dan van alles door mijn hoofd. Soms weet ik helemaal niet waar ik loop, en zo ook die dag. Ik kende de omgeving niet en ben gewoon een eind gaan lopen. Tot ik aan een snelweg kwam. Ik weet niet precies hoe lang ik daar gestaan heb, maar achteraf was ik blij dat er een sloot tussen de snelweg en mij zat.
Als ik daar dan zo sta flits er veel door mijn hoofd. Altijd mijn kinderen die ik het niet kan aandoen om voor zo’n vrachtwagen te springen, maar ook denk ik hoe het moet zijn als chauffeur, om zo iets mee te maken. Gelukkig zijn er dingen die mij tegenhouden iets werkelijk te ondernemen.

Speciaal mechanisme

Een psycholoog zei ooit tegen mij, sommige mensen die suïcidaal zijn, hebben een mechanisme dat hen op tijd tegenhoud. Daar ben ik er dan blijkbaar één van :-).

Aanrijding met een persoonbizarre dag, zelfmoord,suïcidaal

Op die bewuste dag zou ook mijn partner samen met mij een gesprek hebben bij de therapie. Ik heb hem opgevangen en gezegd dat ik naar huis wilde. Samen hebben we toen besloten de trein naar huis te pakken.
Als we dan samen op het tussen-stationnetje staan te wachten, komt ineens de trein die net gepasseerd is heel langzaam achteruit rijden. Vol verbazing kijkt iedereen elkaar aan op het station. Wat is dit? De machinist, komt naar buiten en zegt dat men niet verder kan, want een trein eerder heeft een aanrijding met een persoon gehad.
Het was of ik een klap in mijn gezicht kreeg. Ook jaloezie voelde ik opkomen. “Die persoon was mooi overal vanaf en ik zit er nog mee. Waarom doe ik het niet.”
We mochten mee naar het grote station, om daar een andere trein te nemen. De hele weg was ik erg stil, en ging er veel door mijn hoofd.

Nog een aanrijding met een persoon

Ik hoor ineens uit de luidspreker dat de trein op het centraal station in Nijmegen aankomt. Gelukkig bijna thuis. Nog even overstappen op de trein naar onze wijk en dan zijn we thuis.
Als we staan wachten op de trein, komt er ineens een bericht dat de trein niet rijdt omdat er een aanrijding is met een persoon.
Op dat moment had ik erg veel moeite om daar op het station in Nijmegen niet in huilen uit te barsten, en was ik extra blij dat mijn man bij me was. Uiteindelijk hebben we de bus naar huis genomen.  De bus reed langs het station in onze wijk.  Daar was alles afgezet, en politie/brandweer/ambulance stonden, het bleek om een jong meisje te gaan.

Trots en jaloers

Die nacht heb ik niet veel geslapen. Aan de ene kant was ik trots dat ik wel de kracht had om door te gaan, aan de andere kant is er dan ook een vreemd soort jaloezie. Ook dacht ik aan wat de ouders en familie van deze mensen wel niet moeten meemaken. Ik ben blij dat het mechanisme bij mij goed werkt.

Nu jaren later, denk ik nog wel eens aan die bizarre dag.

Geef een reactie