Ervaringswerker Hans van Eeken maakt veel bij me los.

Via Twitter zag ik vandaag het interview met Hans van Eeken.
Allereerst ben ik erg blij dat er niet van een ervaringsdeskundige wordt gesproken, maar van een ervaringswerker. Dit omdat ik nu eenmaal vind dat men anders op een verkeerd been gezet kan worden.

Maar het gehele interview laat zien dat iemand met psychische problemen, veel baat kan hebben bij iemand die zelf in een moeilijke psychische situatie heeft gezeten. Hij/zij weet wat de ander voelt, niet uit een boekje maar uit ervaring. Te vaak heb ik meegemaakt dat psychiaters, psychologen en/of sociotherapeuten, volledig de plank misslaan en mij als psychiatrische patiënt niet begrijpen.

Ik heb geen enkele therapie geheel af kunnen maken, omdat ik mij aangevallen, niet begrepen, niet gehoord en in een enkel geval zelfs gediscrimineerd voelde. Dat zegt natuurlijk heel veel over mij als psychiatrische patiënt, maar misschien nog meer over het de onmacht van deze behandelaars. 
Ik had/heb veel suïcidale gedachtes. Inmiddels uitgevonden dat er toch teveel is dat me tegenhoud, en dat heeft voornamelijk met mijn kinderen te maken.  

Ik voel me soms zo waardeloos dat ik het nut van mijn bestaan niet zie. Alles wat ik doe is verkeerd op dat moment, en als ik weg zou zijn, zouden ook andere geen problemen meer hebben. 
Het moment dat dan een therapeut mij iets laat doen, sterkt mijn “zie je wel gevoel”.
Ik heb therapeuten gehad die me zeiden eerst over de suïcide gedachtes heen te komen voor ze konden behandelen, ( En ik dacht dat ik daar juist voor kwam), een therapeut die gelovig was en vertelde dat God me dan later zou straffen. Het moment dat ik redelijk therapie-moe was geworden, en dan praat ik op en en af 40 jaar therapie, werd ik omgepraat om toch nog een therapie uit te proberen. Ik  heb toen ook duidelijk aangegeven dat die dan wel de laatste was, en dan hoeft het allemaal niet meer voor mij. Helaas is me toen veel verweten de druk te hoog te leggen bij de therapeuten, en reactie van de groep toen was dat ik dus achterover ging leunen en een ander het op moest lossen.  Na zulke beschuldigingen ga je dus je gevoelens al helemaal niet meer vertellen, en is eigenlijk de therapie al mislukt.
Hoe fijn was het geweest als ik het gevoel gehad had dat er één persoon achter me gestaan had?  En dat had naar mijn gevoel heel goed zo’n ervaringswerker kunnen zijn.

Wat ik wel in het hele verhaal van behandelingen mis, is het traject na zo’n mislukte therapie.
Je kan niet meer dus je moet stoppen. 
Natuurlijk waren mijn gedachtes heel veel bij het moment om uit het leven te stappen. Afscheidsbrieven lagen (liggen nog steeds ergens) klaar, en de plaats, en de manier waarop zijn uitgewerkt.
Alle therapeuten waren daarvan op de hoogte, maar na één na-gesprekje  heb ik nooit meer iets vernomen van welke therapeut dan ook.
Je bent een nummer, iemand die blijkbaar opgeeft en het niet waard is nog energie in te steken. ( ondanks 40 jaar vechten )
De laatste therapeut heeft me zelfs aangeraden geen therapie meer te volgen omdat het toch niet helpt.

Nee ik doe mezelf niets aan, en langzaam probeer ik weer wat dingen op te pakken. Hond en verhuizing hebben positief gewerkt, maar nog ooit een therapeut vertrouwen? Ik denk het niet.

 

4 thoughts on “Ervaringswerker Hans van Eeken maakt veel bij me los.”

  1. Hee Hermie, wat apart dat ik bij dit blog van je ben beland! Ik heet Harm en ik ben ouder dan jij, ik ben 65. Ik kom uit een gereformeerd gezin, en verder lijkt mijn verhaal over mijn kindertijd wel een klein beetje op dat van jou. Bij mij was het een onbekende man, iemand die voor mij nooit een naam heeft gekregen, die zich op mijn vijfde aan mij vergreep. Ik heb het allemaal weggestopt en net als in dat katholieke gezin waar jij in opgegroeid ben zo was het ook bij ons. Seks was iets waar nooit over gerept werd, eigenlijk bleef het altijd buiten beeld. wat met mij gebeurd was, werd onder het tapijt geveegd en het was mij ingepeperd dat ik mijn mond moest houden. Dat heb ik gedaan en ik vergat wat er gebeurd was. Het stuurde van uit een ongekend gebied van binnen mij echter en maakte dat ik op veel verschillende momenten in mijn leven me genoodzaakt voelde een therapeut te raadplegen. Dat leverde nooit iets op en het geheim bleef geheim. Tot zes jaar geleden mijn vader overleed. Mijn beide ouders waren dood en toen kwam het in korte tijd naar boven en zo gedetailleerd dat ik zelf niet begrijpen kon hoe dat zich zo lang verborgen had eten te houden. Nu ben ik bijna zes jaar van therapie verder en met de therapie sinds ik het me herinnerde ben ik erg veel verder gekomen. De grootste winst is dat ik mezelf steeds beter ben gaan snappen en als vanzelf ging ik ook alle anderen om me heen snappen. Ik word zelf gewoon en voel me niet meer anders dan alle anderen. ik ga mensen snappen.
    Hermie ken je het boek traumaseksualiteit van Peter John Schouten? Ik kan het je erg aanraden. Die man heeft echt heel erg goed uitgezocht wat misbruik van een kind teweeg brengt.

    1. Wow Harm ook een heftig verhaal.( dank dat je het wil delen)
      In die tijd was het geloof vaak het belangrijkste in het leven van de mensen, seksualiteit was iets waar niet over gepraat werd.
      Social media bestond niet dus zoveel als de jongeren nu weten zo weinig wist je toen.
      Ik weet zeker dat mijn ouders alles met zeer goede bedoelingen deden voor mij, maar ook zij wisten niet beter.

      Het boek waar je het over hebt ken ik niet. Ik zal het eens op gaan zoeken.

Geef een reactie