Luna maakt het leven niet altijd makkelijker

Een paar weken hebben we onze hond Luna. Luna puggle borderlineWe hebben niet de makkelijkste weg gekozen, maar bewust voor een hond uit het asiel waar ik mee kan werken om haar een beter leven te geven.
Het is voor mij een soort hulphond. Niet dat ze een opleiding heeft gehad natuurlijk, maar ik ben met haar bezig en niet alleen met mijn eigen problemen. Het is één van mijn oplossingen voor mijn psychische problematiek.

Baknijd

Maar nu komen er weer andere problemen en mijn hoofd maakt over uren. Ik begin weer enorm aan mezelf te twijfelen. Wat heb ik nu weer gedaan. Een hond heb je voor ca 10 jaar. Na 3 weken heeft ze mijn man gebeten (niet ernstig hoor) Ze dacht waarschijnlijk dat hij een bot van haar wilde afpakken. (Dat noemen ze baknijd geloof ik) En vanmiddag kwam een pakketbezorger die ze de schrik van zijn leven bezorgde.

Pakketbezorger

Ik zag de bezorger aankomen, en omdat Luna de hele buurt bij elkaar blaft als de bel gaat, denk ik slim te zijn en de deur vast te openen. Luna was boven en voor ik het in de gaten had vloog ze naar beneden en naar de bezorger. Ze wil iedereen met heel veel geblaf begroeten, flink met de staart zwaaiend. Maar ja zo’n pakket bezorger schrikt zich kapot en loopt weg. Reden voor Luna om er achter aan te gaan, want blijkbaar wil de bezorger spelen.  Gelukkig luistert ze redelijk goed en toen ik haar naar binnen stuurde ging ze met de staart tussen haar benen, om in de gang nog wat te blaffen en aan te geven dat ze er niet mee eens is.

Tot het einde

Natuurlijk doen we Luna niet weg. Ze heeft meerdere keren ons hart gestolen, en wij zijn ook van mening als we een hond nemen is het haar hele leven. Onze vorige hond (Maxie) hebben we verzorgt tot het eind. Ik heb zelfs in de huiskamer naast haar geslapen toen ze erg ziek was.

Cursus

Ik ga met Luna ook zeker op cursus, maar ik kreeg het advies om er nog even mee te wachten tot ze echt helemaal gewend is hier thuis. En dat kan wel even duren. Gelukkig merk ik dat ze nu al wat minder achter me aan loopt. Volgens de “experts” is dat een teken dat ze zich begint te settelen. Ik hoop het maar. Het niet willen delen van speelgoed en bot, is misschien allemaal wel te verklaren hoor, en ik hoop dat we straks op de cursus  samen veel leren zodat ik nog meer van haar kan genieten. Op dit moment geeft ze me meer zorgen en problemen dan rust.

Als een therapie

Het s ook een gok, en een soort therapie voor mij. Nu, doordat ik het meest thuis ben en ook laatste weken met een renovatie van het huis met haar samen de herrie heb doorstaan, ben ik voor haar belangrijk. Maar hoe is dat straks? gaat ze dan meer om mijn partner geven dan om mij? kan ik dat aan of ga ik dan ook weer in een depressie terecht komen? Allemaal vragen die ik eigenlijk helemaal niet moet stellen. Maar ja die verschrikkelijke persoonlijkheidsstoornis, en minderwaardigheidsgevoelens zitten weer aardig de boel te verzieken

Geef een reactie