Waarom nu weer, wanneer leer ik het eens

Als een berg zag ik op tegen de december maand.
Het blijft moeilijk om meer mensen tegelijk een avond/dag door te brengen.
De gezinnen van mijn kinderen zijn geen probleem, maar als er andere bij komen dan duik ik op de achtergrond bang iets verkeerds te doen en/of te zeggen.
Anderen zijn verstandiger, beter en belangrijker in mijn opinie.
Daarom ga ik als er een verjaardag van mijn (klein)kinderen is, niet naar het feest zelf. Ik ga of op de dag zelf, of een uur voor het feest begint.

Goed gevoel

Maar soms kom ik dan mensen tegen die me een goed gevoel geven.
Soms krijg ik dan het gevoel dat ik veilig ben bij diegene, ook als ik soms een beetje te ver ga in een onbenullige discussie.
Ik sta dan ook snel klaar voor die mensen. Ben er met daad en raad als ze het nodig hebben.
Soms zelfs financieel als ik het kan, en men het nodig heeft.

Natuurlijk weet ik dat het niet verstandig is, maar het gebeurd voor ik er erg in heb.
Ik ben er ook al eens flink mee op mijn bek gegaan, en heb een aantal jaren iemand een paar keer geholpen, maar het geld nooit terug gekregen.
Het gaat me niet zozeer om het geld, maar wel het vertrouwen wat er mee geschaad wordt.
Die persoon zat toen in de schuldsanering, en ik heb toen ook tegen mezelf gezegd dat het mijn schuld is dat ik er van uitging dat hij het terug zou kunnen betalen.
Maar het feit dat er over gelogen werd deed het meeste pijn.

Nieuwe kennissen

Nu hadden we sinds een paar jaar weer hele goede kennissen opgedaan.
Het voelde steeds beter en steeds meer vertrouwd. Een van hen kwam een keer in problemen en vroeg om een klein bedrag om de week door te komen.
Ook dat heb ik gegeven, en werd op het afgesproken moment ook netjes terug gegeven.
Het voelde allemaal goed en ik was blij met deze contacten. Ook omdat ik er volledig op vertrouwde dat het wederzijds zou zijn.
Ook afgelopen week kwamen we erachter dat diezelfde kennis een probleem had. Ik ben er toen naar toe gegaan en samen met mijn man hebben we het probleem opgelost.
Daarvoor kregen ik een bedankje via whatsapp, waarin hij aangaf dat hij het fantastisch vond zulke mooie mensen te hebben ontmoet, die altijd voor hem klaar staan.

Harde klap door app

Gisteren kwam er echter een discussie opgang op whatsapp over een filmpje wat je niet mocht aanklikken op Facebook.
Ik had even gegoogeld en kwam er achter dat het een hoax is.
Ik heb dat aangegeven in de app, samen met de link naar de site waar dat bekend gemaakt werd.
Wie schetst mijn verbazing dat die zg. goede kennis een app naar me stuurde die duidelijk niet voor mij bedoeld was.
Hierin werd aangegeven dat ik (met naam en toenaam) altijd alles beter weet, en dat je er dan maar beter niet op in kan gaan.

Ik schrok, nooit verwacht. Het bracht pijn en verdriet, maar ook kwaadheid. En natuurlijk het “zie je wel” gevoel.

  • “zie je wel” ik ben niets waard
  • “zie je wel” ik kan er veel beter niet meer zijn
  • “zie je wel” ik kan geen mensen beoordelen
  • “zie je wel” er is niemand die echt om mij geeft
  • “zie je wel” als het er op aan komt laat men mij vallen als een baksteen.
  • enz.

 

Aan één kant heb ik het “geluk” dat het niet de eerste keer is en ik er wel weer doorheen kom.
Helaas heb ik die ervaring al vaak opgedaan.
Soms denk ik wel dat ik genoeg keren ben gevallen en weer ben opgestaan, maar ja zo zit mijn leven nu eenmaal ik elkaar.
Blijkbaar ben ik iemand waar niet tegen te praten valt.
Dat mag iedereen vinden, maar ik heb dan toch liever dat je het recht in mijn gezicht zegt, en niet achter mijn rug.
Maar ja ook dit schijnt bij mij te horen.

Geef een reactie