Wat de docu van Micheal Jackson met mij doet

Veel is er van te voren gepraat over de documentaire van het misbruik door Micheal Jackson.
Eigenlijk wist ik niet wat ik moest doen, moet ik het gaan kijken of niet?
Zou de confrontatie niet te heftig zijn ?

Eerlijk gezegd heb ik alleen nog de helft gezien, andere helft komt ook nog, maar tot nu toe viel het me mee wat het met deed.
Er zitten een aantal dingen in die voor mij niet had gehoeven. Het uitgebreid benoemen van de seksuele handelingen bv, heeft voor mij geen meerwaarde.

Het geheel doet minder met mij als dat ik dacht.
Ik was een beetje bang het dat het me zou overweldigen, maar gelukkig is dat niet gebeurd.
Ik weet niet of het toeval is maar nu ruim een week later had ik ineens een nachtmerrie dat ik contact had met de gast die mij 50 jaar geleden misbruikt heeft.
Inclusief het schreeuwen in mijn slaap.
Helaas kan ik er met mijn man niet overpraten, die begrijpt niet de impact die het geheel nog steeds op mij heeft.
Maar ja zoals altijd gooi ik het achter de muur in mijn hoofd en ga ik weer verder.

Ik weet nog niet wanneer ik het tweede deel wil gaan kijken, maar dat zal niet lang op zich wachten. Ik heb er namelijk geen zin in om er lang tegen aan te kijken of er voor weg te lopen.

Voor Mij moet ik wel zeggen dat de hele hype rond het veronderstelde misbruik van Micheal Jackson niets af doet aan de kwaliteit van zijn muziek
Ik vind het dan ook nogal ver gaan dat radio stations hem gaan boycotten.
Daar tegenover staat wel weer dat ik misbruikslachtoffers kan begrijpen zijn muziek associƫren met hun eigen ervaringen.
Zoals altijd is het dus ook nu weer dubbel, en een strijd in mijn hoofd.

Geef een reactie